Mięguszowiecka Przełęcz Wyżnia to jedno z tych miejsc w Tatrach Wysokich, które doceniają przede wszystkim doświadczeni taternicy — wąska, głęboka szczelina w głównej grani, zawieszona na wysokości 2323 m, dokładnie na granicy polsko-słowackiej. To surowe, dzikie miejsce, dalekie od turystycznego zgiełku.

Przełęcz leży pomiędzy Mięguszowieckim Szczytem Wielkim a Mięguszowieckim Szczytem Pośrednim, otoczona stromymi, kruchymi ścianami. Od strony polskiej, w kierunku Bańdziocha, opada z niej głęboki żleb z dwoma progami skalnymi — górny, tuż pod przełęczą, jest bardzo stromy i kruchy, dolny tworzy próg o wysokości około 40 metrów w okolicy Tarasu Sokołowskiego. Po drugiej stronie, ku Dolinie Hińczowej, teren opada równie efektownym żlebem. To miejsce dla wprawnego oka i mocnej głowy — widoki na skaliste turnie i strome zbocza robią ogromne wrażenie, zwłaszcza w słoneczne, bezwietrzne dni, kiedy skały nabierają ciepłych barw.

Jak dotrzeć na punkt widokowy

• Dolina Hińczowa, od południowego zachodu — teren I w skali tatrzańskiej, od podstawy ściany około 45 minut, od szlaku nad Wielkim Hińczowym Stawem około 1 godz. 30 min, wymagające
• Północno-wschodnim żlebem przez wschodnią ścianę Mięguszowieckiego Szczytu, z Bańdziocha — trudność II, miejscami III, około 1 godz. 30 min, wymagające

Praktyczne informacje

• Przełęcz nie stanowi znakowanego szlaku turystycznego — dojście wymaga umiejętności taternickich i odpowiedniego sprzętu
• Nie była historycznie wykorzystywana jako przejście między dolinami — do tego celu służyła pobliska Mięguszowiecka Przełęcz pod Chłopkiem

Pierwsi zanotowani zdobywcy stanęli tu latem 1904 roku, a zimowe przejście udało się dopiero w 1949 roku — to pokazuje, jak wymagającym i rzadko odwiedzanym miejscem pozostaje ta przełęcz do dziś.