Mięguszowiecka Przełęcz Wyżnia (niem. Vyšné Mengusovské sedlo, słow. Vyšné Mengusovské sedlo, węg. Chałubiński-csorba, 2323 m) – przełęcz w Tatrach Wysokich znajdująca się pomiędzy dwoma Mięguszowieckimi Szczytami: Wielkim (Veľký Mengusovský štít, 2439 m) i Pośrednim (Prostredný Mengusovský štít, 2389 m). Jest to wąska i głęboka przełęcz w głównej grani tatrzańskiej na granicy polsko-słowackiej. Na północny wschód, do Bańdziocha, opada z niej głęboki żleb o dwóch korytach i dwóch spiętrzeniach. Górne spiętrzenie, tuż poniżej przełęczy jest bardzo kruche i strome. Spiętrzenie dolne to próg o wysokości około 40 m znajdujący się na wysokości Tarasu Sokołowskiego. Na południowy zachód, do Doliny Hińczowej z przełęczy również opada żleb, Przełęcz nie była używana jako połączenie leżących poniżej dolin: Rybiego Potoku i Hińczowej (Hincova dolina) – w tym celu wykorzystywano pobliską Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem. Pierwsze odnotowane wejścia: latem – Ignacy Król, Ludwik Pręgowski, 4 sierpnia 1904 r., zimą – Jerzy Mitkiewicz, Ryszard Schramm, 2 kwietnia 1949 r.