Mnich (2068 m n.p.m.) to jedna z najbardziej rozpoznawalnych turni w całych Tatrach — skalna sylwetka siedząca nad Morskim Okiem niczym kamienny zakonnik w kapturze. Wyrasta wprost z brzegu jeziora na imponującą wysokość 675 metrów i przyciąga wzrok każdego, kto znajdzie się w Dolinie Rybiego Potoku. To cel zarówno doświadczonych wspinaczy, jak i turystów, którzy podziwiają go z dołu.

Mnich to przede wszystkim królestwo wspinaczy. Jego słynna ściana północno-wschodnia, opadająca prawie pionowo na 260 metrów, należy do najtrudniejszych wspinaczkowych wyzwań w Tatrach. Widok tej ściany od strony Morskiego Oka zapiera dech w piersiach — szczególnie o świcie, gdy skała zalana jest ciepłym światłem, lub zimą, gdy pokryta lodem skrzy się w słońcu. Masyw tworzy trzy wzniesienia: Mnicha, Mniszka i Ministranta, a w jego wschodniej ścianie kryją się jaskinie dostępne jedynie dla wspinaczy.

• Dolina Rybiego Potoku (Morskie Oko) — podejście od zachodu przez Dolinę za Mnichem i wielką płytę skalną (Mnichowe Plecy) — droga wspinaczkowa, wymagająca — tylko dla wspinaczy z odpowiednim doświadczeniem i sprzętem.
• Droga klasyczna przez ścianę północno-zachodnią (od 1908 r.) — popularna wśród taterników jako droga kursowa.

• Mnich jest celem wyłącznie wspinaczkowym — wejście na szczyt nie jest możliwe bez technicznego sprzętu i umiejętności wspinaczkowych.
• Kilka łatwiejszych dróg (Przez płytę, Klasyczna, Orłowskiego) służy jako drogi kursowe i są polecane jako pierwsze poważniejsze wspinaczki w Tatrach.
• W pobliżu znajduje się schronisko nad Morskim Okiem — doskonała baza wypadowa.
• Mnich leży w obrębie Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązuje wstęp na szlaki za opłatą.

Pierwszego wejścia na Mnicha dokonali w 1879 lub 1880 roku Jan Gwalbert Pawlikowski i Maciej Sieczka — boso, z zaledwie 15 metrami konopnej liny. Ten wyczyn jest niekiedy uznawany za symboliczne narodziny polskiego taternictwa.