Mięguszowiecki Szczyt Pośredni (2389 m n.p.m.) to jeden z tych tatrzańskich wierzchołków, które nagradzają wytrwałych — nie ma tu znakowanych szlaków turystycznych, tylko surowa, techniczna wspinaczka granią i potężne ściany skalne. Leży na granicy polsko-słowackiej, w grani głównej Tatr, między Mięguszowieckim Szczytem Wielkim a Mięguszowieckim Szczytem Czarnym, i choć jest najniższy w tej trójce, z pewnością nie jest najłatwiejszy.

Szczyt ma trzy wierzchołki (2389, 2388 i 2383 m), a jego grań zdobią charakterystyczne turniczki — Igła Milówki i Cienka Igła. Od strony polskiej opada ku Bańdziochowi (Mięguszowieckiemu Kotłu) około 370-metrowa ściana północno-wschodnia — potężna, częściowo lita, częściowo trawiasta i krucha, przecięta trzema poziomymi formacjami skalnymi. Od strony słowackiej ściana południowo-zachodnia (ok. 300 m) schodzi nad Wielki Hińczowy Staw w Dolinie Hińczowej. Zimą obie ściany są wyjątkowo wymagające i niebezpieczne.

• Z Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej — północno-zachodnią granią; trudność III w skali tatrzańskiej, czas wejścia ok. 1 godz.
• Z Przełęczy pod Chłopkiem — południowo-wschodnią granią; trudność I, ok. 45 min.
• Z Przełęczy pod Chłopkiem — Drogą Po Głazach (obchodząc grań); trudność I, ok. 30 min.

• Szczyt leży na granicy polsko-słowackiej — poruszanie się w tej strefie wymaga przestrzegania przepisów obu parków narodowych (TPN i TANAP).
• Brak znakowanych szlaków turystycznych — wejście wymaga umiejętności wspinaczkowych i znajomości terenu.
• Ściana północno-wschodnia oferuje ponad 20 dróg wspinaczkowych, od II do VI+A1 — raj dla doświadczonych taterników.
• Taterników przyciąga tu często kombinowane przejście: Mięguszowiecki Szczyt Pośredni i Wielki za jednym razem.

Na skałach Mięguszowieckiego Szczytu Pośredniego rosną dwa wyjątkowo rzadkie gatunki roślin — skalnica odgiętolistna i rogownica jednokwiatowa, występujące w Polsce niemal wyłącznie w Tatrach. Pierwsze wejście latem odbyło się 15 sierpnia 1903 r., a zimowe zdobycie szczytu nastąpiło dopiero w 1916 r.