Mięguszowiecki Szczyt Wielki (2438 m n.p.m.) to jeden z najpotężniejszych i najpiękniejszych szczytów Tatr Wysokich — tak pisał o nim Alfred Martin już w 1908 roku i trudno się z nim nie zgodzić. Drugi co do wysokości szczyt w Polsce i najwyższy z Mięguszowieckich Szczytów oferuje coś, czego próżno szukać na znakowanych szlakach: prawdziwe taternictwo, dzikość i widoki, które zapierają dech w piersiach.

Szczyt góruje nad Doliną Rybiego Potoku po stronie polskiej i Doliną Hińczową po słowackiej. Jego północna ściana, osiągająca 1043 m wysokości, jest najwyższą ścianą w Tatrach o nachyleniu przekraczającym 45° — robi piorunujące wrażenie już z brzegów Morskiego Oka. Zimą masyw pokrywa się śniegiem i lodem, tworząc surowy, alpejski krajobraz. Latem w kotlince zwanej Bańdziochem zalega Lodowczyk Mięguszowiecki — największy płat wiecznego śniegu w polskich Tatrach. Szczyt ma dwa wierzchołki: zachodni (główny) i niższy wschodni (2427 m), rozdzielone Mięguszowiecką Szczerbą.

• Od Morskiego Oka przez Przełęcz pod Chłopkiem, następnie Drogą po Głazach — ok. 5 godzin, bardzo trudna (wyłącznie dla taterników i bardzo wprawnych turystów)
• Od Morskiego Oka przez Galerie Cubryńskie i Hińczową Przełęcz — 4–5 godzin, bardzo trudna
• Z Doliny Mięguszowieckiej od Wielkiego Stawu Hińczowego (strona słowacka) — ok. 2 godzin drogą normalną, bardzo trudna

• Szczyt leży na granicy polsko-słowackiej — wejście od strony słowackiej wymaga dostępu do Doliny Mięguszowieckiej (Tatrzański Park Narodowy SR).
• Żadna z dróg nie jest znakowana ani ubezpieczona sztucznymi ułatwieniami — teren mylny i przepaścisty.
• Samodzielne wejście zalecane wyłącznie doświadczonym taternikiem; pozostali powinni skorzystać z usług licencjonowanego przewodnika tatrzańskiego.
• Drogi są trudniejsze niż Orla Perć.

Pierwsze wejście latem zaliczył Ludwik Chałubiński z przewodnikami Wojciechem Rojem i Maciejem Sieczką 28 czerwca 1877 r. — a zatem szczyt ma bogatą historię, która czyni każde wejście jeszcze bardziej wyjątkowym.