Czarnostawiańska Przełęcz to stosunkowo szeroka przełęcz w głównej grani Tatr, oddzielająca Mięguszowieckie Szczyty od Wołowego Grzbietu. To miejsce dla wytrawnych taterników, nie zwykłych turystów — surowe, kamieniste i pełne dzikiego tatrzańskiego charakteru.

Po polskiej stronie ku Wyżniemu Czarnostawiańskiemu Kotłu opada skalisto-trawiasta ściana poprzecinana żlebami, po słowackiej stronie do Doliny Hińczowej schodzi piarżysto-płytowa depresja. Przełęcz nie służy jako przejście turystyczne między dolinami, lecz jako dostęp do Wołowego Grzbietu dla wspinaczy. Klimat tu zmienny — latem skały bywają rozgrzane słońcem, zimą przełęcz pokrywa gruby śnieg, a wiatr potęguje wrażenie odosobnienia.

Jak dotrzeć na punkt widokowy

• Z Przełęczy pod Chłopkiem — trawersem po słowackiej stronie Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego, ok. 30 min, dla taterników
• Z Wyżniego Kotła Czarnostawiańskiego przez wschodnią ścianę Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego, ok. 2 godz., droga wspinaczkowa
• Z Doliny Hińczowej południowo-zachodnią depresją, ok. 1 godz. od stawu

Praktyczne informacje

• Obszar zamknięty dla zwykłych turystów — dostępny wyłącznie w ramach taternictwa
• Kilka dróg wspinaczkowych o różnym stopniu trudności, od 0+ do IV w skali tatrzańskiej

To właśnie tu, na najwyżej położonym w Tatrach stanowisku, rośnie rzadki rutewnik jaskrowaty — roślina spotykana w Polsce niemal wyłącznie w tym rejonie. Pierwsi taternicy przeszli tędy przypadkiem już w 1886 roku, gubiąc się we mgle podczas wędrówki.