Mięguszowiecki Szczyt Czarny (2410 m n.p.m.) to najbardziej wysunięty na wschód z trojga Mięguszowieckich Szczytów — masywny, groźnie wyglądający wierzchołek rozłożony na granicy polsko-słowackiej, górujący nad Doliną Rybiego Potoku i słowacką Doliną Mięguszowiecką. Dla wspinaczy to prawdziwy magnes: potężne ściany i grzędy oferują drogi od łatwych trawersów po wymagające wspinaczki w skali V+. Dla przyrodników zaś to jedno z najbogatszych florystycznie miejsc w całych Tatrach Wysokich.

Szczyt prezentuje kilka wyraźnych formacji skalnych — imponującą północno-wschodnią grzędę z legendarną Kazalnicą Mięguszowiecką, stromą północną ścianę przeciętą charakterystyczną Galeryjką oraz południowo-zachodnią ścianę opadającą na piargi w słowackiej Dolinie Hińczowej. Latem grań skąpana jest w słońcu, ale nawet wtedy potrafi zaskoczyć nagłą zmianą pogody. Zimą szczyt nabiera surowego, alpejskiego charakteru — pierwsze odnotowane zimowe wejście miało miejsce już w marcu 1910 roku.

• Czarny Staw pod Rysami (Polska) — zielony szlak na Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem, a dalej na szczyt bez znakowanej trasy; łącznie ok. 30 min od przełęczy; trudność: umiarkowana (wariant granią — II w skali tatrzańskiej)
• Od Czarnostawiańskiej Przełęczy — południowo-wschodnią granią; ok. 15 min od przełęczy; trudność: łatwa (0+ w skali tatrzańskiej)

• Na sam szczyt nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny — wejście wymaga umiejętności wspinaczkowych lub doświadczenia wysokogórskiego.
• Szczyt leży na granicy polsko-słowackiej; zejście na stronę słowacką wymaga odpowiednich uprawnień i planowania.
• Kazalnica Mięguszowiecka — filar w północno-wschodniej grzędzie — to jeden z najważniejszych obiektów wspinaczkowych w polskich Tatrach, z drogami do V+ i trudnymi wariantami sztucznej asekuracji.

Na skałach Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego rośnie ponad 70 gatunków roślin kwiatowych, w tym warzucha tatrzańska — jeden z najrzadszych endemitów Tatr, spotykany tu na wysokości nawet 2390 m n.p.m. Wyjątkowe bogactwo flory sprawiło, że w lipcu 1923 roku szczyt stał się celem V Międzynarodowej Wycieczki Fitogeograficznej.