Dolina Koprowa to jeden z najdzikszych i najmniej zatłoczonych zakątków Wysokich Tatr — szeroka, spokojna dolina na zachodnim krańcu słowackiej części masywu, gdzie natura rządzi się własnymi prawami. Rozciąga się na długości 11 km, a jej krajobraz zachwyca surowością i ciszą, której trudno szukać w popularniejszych częściach Tatr.

Dolina ma charakter szerokiego, otwartego obniżenia otoczonego imponującymi graniami — od północy zamyka ją główna grań Wysokich Tatr od Hladkiego Szczytu po Čubrinę, od wschodu dominuje potężna grań Krywania, a od zachodu łagodniejsze Liptowskie Kopy. Przez dolinę płynie Potok Koprowy, zasilany przez liczne boczne strumienie spływające z bocznych dolin. To właśnie w tych odnogach kryją się prawdziwe skarby — kilka górskich jezior, w tym Niżnie Temnosmrečinskie Pleso o powierzchni 11,7 ha i głębokości 40 m, trzecie co do wielkości jezioro w całych Wysokich Tatrach. Nie brakuje tu też wodospadów: Potok Nefcerski tworzy trzy kaskady, a Potok Temnosmrečinski — malowniczy Wodospad Vajanskiego. Jesienią dolina przybiera złote i rdzawe barwy, zimą zapada w głęboki spokój, wiosną huczą strumienie, a latem chłodny cień lasów daje wytchnienie od upałów.

Jak dotrzeć

• Podbanské lub Trzy Studniczki — szlak znakowany kolorem niebieskim, trudność umiarkowana

Informacje praktyczne

• Dolina leży w obrębie Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązują zasady ochrony przyrody, zejście ze szlaków jest zabronione
• Dolina jest Narodową Rezerwatą Przyrody — zachowaj szczególną ostrożność i nie płosz zwierząt

Nazwę doliny wywodzi się od rośliny kôprovníček bezobalný (Ligusticum mutellina), choć istnieje też teoria, że pochodzi od słowa 'koper' — staroniemieckiego określenia kupritu, który w średniowieczu wydobywali tu górnicy. Ich ślady w postaci pozostałości dawnych kopalń odkrytych można zobaczyć do dziś na stokach Kôprovego Szczytu.