Dolina Złomisk to jedno z najbardziej dzikich i surowych zakątków słowackich Tatr Wysokich — miejsce, gdzie przyroda rządzi się własnymi prawami, a człowiek jest jedynie gościem. To największe boczne odgałęzienie Doliny Mięguszowieckiej zachwyca rozległymi rumowiskami skalnymi, lodowcowymi kotłami i tajemniczymi stawami ukrytymi wśród granitowych ścian.

Dolina ma około 2,5 km długości i powierzchnię blisko 4,5 km². Jej dno w środkowej części jest zaskakująco płaskie — tworzy je Złomiska Rówień, rozległa platforma usiana blokami skalnymi, od których pochodzi sama nazwa doliny. Powyżej otwierają się trzy lodowcowe kotły: Zmarzła Kotlina, Żelazna Kotlina i Dolinka Rumanowa. Przez dolinę przepływa Zmarzły Potok, biorący początek w Zmarzłym Stawie Mięguszowieckim. Poza nim w bocznych odnogach kryją się Rumanowe Stawy, Smoczy Staw i urokliwe Smocze Oka. Latem krajobraz jest surowy i kamienny, zimą górna część doliny bywa zawiana śniegiem nawet przez całe lato — dawni zakopiańscy przewodnicy nie bez powodu nazywali ją 'Pustą Doliną'.

• Schronisko nad Popradzkim Stawem — czerwona Magistrala Tatrzańska w kierunku Przełęczy pod Osterwą, przy szlaku słupek z tabliczką informującą o rezerwacie; wejście do doliny odgałęzia się na północ, ok. 1:30 h od schroniska do przełęczy, szlak umiarkowanie trudny
• Od strony Doliny Batyżowieckiej przez Przełęcz pod Osterwą — ok. 1:40 h, umiarkowanie trudny

• Wstęp do doliny jest dozwolony wyłącznie dla taterników lub turystów w towarzystwie licencjonowanego przewodnika tatrzańskiego przy sprzyjających warunkach atmosferycznych.
• Przy wejściu stoi słupek z tabliczką 'Zakaz vstupu do prirodnej rezervacie' — należy bezwzględnie stosować się do oznaczeń.
• Powyżej kosodrzewiny drogę wyznaczają kopczyki z kamieni — nie należy schodzić ze ścieżki.

Nazwa doliny nie jest przypadkowa — już w 1888 roku polski poeta Franciszek Henryk Nowicki pisał z podziwem: 'Podziwiam trafność nazwy, jaką nadali tej dolinie górale.' Pierwsze potwierdzone wejście turystyczne miało miejsce w 1860 roku, a zimowe — dopiero w kwietniu 1903 roku.