Batyżowiecki Szczyt (2448 m n.p.m.) to jeden z tych tatrzańskich wierzchołków, które robią ogromne wrażenie — masywny, dwuwierzchołkowy, zamykający od południa dolinę Białej Wody i górujący nad Doliną Batyżowiecką. To szczyt dla prawdziwych wspinaczy, otoczony aurą dzikości i surowości, niedostępny dla przeciętnego turysty.

Szczyt zbudowany jest z dwóch wierzchołków: wyższego Wielkiego Batyżowieckiego Szczytu i niższego o 3 metry Małego Batyżowieckiego Szczytu, rozdzielonych Wyżnią Batyżowiecką Szczeliną. Ze stoków opadają ściany o wysokości 150–300 metrów, tworząc spektakularną scenerię zarówno latem, jak i zimą. Z pobliskiej Tatrzańskiej Magistrali, biegnącej przy Batyżowieckim Stawie, można podziwiać odbicie szczytu w tafli wody — widok, który zostaje w pamięci na długo. Panorama z wierzchołka obejmuje otaczające szczyty i doliny Tatr Wysokich, północną część grzbietu Tatr Bielskich, a nawet Tatry Niskie i Góry Woławskie.

W okolicy szczytu przebiega granica dwóch narodowych rezerwatów przyrody — Doliny Białej Wody i Doliny Batyżowieckiej — co podkreśla wyjątkowy charakter tego miejsca i nakłada szczególne wymogi na odwiedzających.

• Wejście na Batyżowiecki Szczyt możliwe jest wyłącznie drogami wspinaczkowymi od strony Doliny Batyżowieckiej — trasy od trudności III w skali UIAA, wymagające umiejętności wspinaczkowych i odpowiedniego sprzętu.
• Brak znakowanego szlaku turystycznego — wejście możliwe tylko z licencjonowanym przewodnikiem górskim.

• Szczyt leży na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego i narodowych rezerwatów przyrody — wejście wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem górskim.
• Brak znakowanego szlaku turystycznego prowadzącego na wierzchołek.
• Ze względu na trudność techniczną szczyt długo pozostawał jednym z ostatnich zdobywanych w Tatrach.

Letnie pierwsze wejście na Batyżowiecki Szczyt odbyło się w 1900 roku — dokonali go Karol Jurzyca i Józef Galko-Rusnák, a zimowe zdobycie szczytu miało miejsce dopiero w 1909 roku.