Dolina Stwolska to jedno z bardziej dzikich i spokojnych miejsc słowackich Tatr Wysokich — dolina, która nagradza tych, którzy szukają ciszy z dala od tłumów. Opada spod Stwolskiej Przełęczy (2168 m) w kierunku południowym, oferując widoki na granitowe ściany i piarżyste hale, a jej nazwa pochodzi od niedalekiej wsi Stwoła.

Górna część doliny to surowy, piarżysty krajobraz z rozległą Stwolską Łąką podchodzącą pod samą przełęcz. Niżej, poniżej Magistrali Tatrzańskiej biegnącej na wysokości około 1860 m, dolina skręca ku południowemu wschodowi — tu królują rumowiska skalne i gęste płaty kosodrzewiny. Jeszcze niżej wkraczasz w strefę lasu, który prowadzi aż poza granice Tatr. Jesienią złoto buków miesza się z szarością granitu, latem dolina jest zielona i chłodna, a zimą przemienia się w prawdziwie odludne miejsce, dostępne tylko dla doświadczonych turystów.

• Znad Popradzkiego Stawu — czerwony szlak (Magistrala Tatrzańska) przez Przełęcz pod Osterwą i Dolinę Stwolską do Batyżowieckiego Stawu; czas na przełęcz: ok. 1 h 35 min (w dół 50 min); szlak umiarkowanie wymagający.
• Z Wyżnich Hagów (Vyšné Hágy) — żółty szlak Doliną Stwolską do Batyżowieckiego Stawu; czas przejścia: ok. 2 h 25 min w górę, 1 h 55 min w dół; szlak łatwy do umiarkowanego.

• Środkowa część doliny objęta jest rezerwatem ścisłym TANAP-u — obowiązuje zakaz schodzenia ze szlaków.
• Dolina jest dostępna przez cały rok, jednak zimą warunki mogą być trudne i wymagają odpowiedniego wyposażenia.

Ciekawostka: dolina przez wieki nosiła nazwę 'Doliny Suchej', bo nie płynie przez nią żaden stały potok — woda znika w przepuszczalnym, granitowym podłożu. Pierwszymi odnotowanymi turystami w górnej części doliny byli Alexander Münnich i jego towarzysze, którzy dotarli tu w 1874 roku.