Lodowy Szczyt (2628 m n.p.m.) to trzeci co do wysokości szczyt Tatr — masywny, dziki i zaskakująco mało znany w porównaniu z sąsiednimi kolosami. Polacy przez długi czas uważali go za najwyższy wierzchołek Wysokich Tatr, co dobrze oddaje jego monumentalny charakter. Czekają tu imponujące ściany, wieczne płaty firnu i rozległe widoki, do których dostęp wymaga wysiłku.

Szczyt wznosi się w głównej grani Wysokich Tatr, pomiędzy Szeroką Turnią a Baranimi Rogami. Jego północne i północno-zachodnie ściany, gdzie śnieg zalega przez cały rok, są naprawdę potężne — to właśnie od tych lodowych pól wzięła się nazwa szczytu. Wschodnia ściana nad Kotliną Pięciu Stawów Spiskich jest popularniejsza wśród wspinaczy i oferuje bliski kontakt z niesamowitą tatrzańską dziką przyrodą. Z wierzchołka rozciąga się panorama obejmująca liczne szczyty Wysokich Tatr, grzbiet Tatr Bielskich, okoliczne doliny, a przy sprzyjającej pogodzie — część Kotliny Popradzkiej i pasma górskie środkowej Słowacji oraz południowej Polski.

• Tatrzańska Javorina (Javorina) — szlak zielony przez Dolinę Javorową do schroniska Téryego i Zamkovskiego, następnie na Siodełko; dalej na szczyt tylko z przewodnikiem górskim; trudność: wymagająca
• Od strony północnej 'przez Konia' — trasa eksponowana, wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem tatrzańskim
• Przez Małą Lodową Przełęcz (Małý Ľadový štít) z obejściem grani — orientacyjnie trudna, wymaga doświadczenia i przewodnika

• Szczyt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego i Narodowych Rezerwatów Przyrody — wejście wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem górskim
• Trasy na szczyt sklasyfikowane są jako trudność I (w skali tatrzańskiej), jednak orientacja na grani jest bardzo wymagająca
• W pobliżu szczytu (od strony południowo-wschodniej) położone jest schronisko Téryego — dobry punkt wypadowy
• Przez pobliskie Siodełko przebiega znakowany szlak zielony z Tatrzańskiej Javoriny

Pierwsza udokumentowana zimowa wejście na Lodowy Szczyt miało miejsce 28 grudnia 1891 roku — dokonali tego Theodor Wundt i przewodnik Jakub Horvay. Ciekawostką jest, że dawna niemiecka nazwa szczytu — 'Gans' (Gęś) — pochodzi od rosnącej tu obficie sierpika (Siverzia reptans), mylnie brano ją za pięciornika gęsiego.