Czarny Staw pod Rysami to jedno z najbardziej mrocznych i hipnotyzujących miejsc w całych Tatrach. Leżący 188 m powyżej Morskiego Oka, otoczony potężnymi ścianami skalnymi, staw robi na każdym odwiedzającym niezapomniane wrażenie — szczególnie gdy jego niemal czarna tafla odbija sępiące nad nim szczyty.

Ciemny kolor wody to efekt cieni rzucanych przez okoliczne granie oraz obecności sinicy Pleurocapsa polonica — endemicznego organizmu, który nigdzie indziej nie tworzy tak dramatycznego efektu. Kocioł lodowcowy otaczają: Kazalnica ze ścianą o wysokości 576 m, Mięguszowiecki Szczyt Czarny, Rysy i Żabia Grań. Nawet w środku lata panuje tu chłód i specyficzny klimat skupienia — Wincenty Pol nie bez powodu pisał o tym miejscu jako o 'krainie śmierci'. Temperatura wody latem oscyluje między 7 a 11,5°C, a jezioro zamarza już w październiku lub listopadzie. To najdalej wysunięte na południe jezioro w Polsce, a jego głębokość sięga 76,4 m — drugie miejsce w Tatrach.

• Morskie Oko (schronisko PTTK) — szlak czerwony, wschodnim brzegiem Morskiego Oka na próg Czarnego Stawu — ok. 50 min, umiarkowany
• Z rozstaju szlaków nad Czarnym Stawem dalej na Rysy — ok. 3 h, wymagający
• Znad Czarnego Stawu na Kazalnicę i Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem — ok. 2 h 30 min, wymagający

• Jezioro leży na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązuje zakaz schodzenia ze szlaków i wchodzenia do wody.
• Dostęp możliwy po śniegu nawet do lipca — zalecane raki lub raczki w early-season.
• Na brzegach stawu rośnie kilka gatunków roślin występujących w Polsce wyłącznie w Tatrach, m.in. skalnica odgiętolistna i wiechlina tatrzańska.

Na zachodnim brzegu jeziora stoi żelazny krzyż — pamiątka wizyty biskupa Grzegorza Zieglera w 1823 roku, odlany z tatrzańskiego żelaza w kuźnicach zakopiańskich i ustawiony tu w 1836 roku. To jeden z najstarszych turystycznych śladów w tej części Tatr.