Obnoga (1081 m n.p.m.) to niewybitny, ale interesujący szczyt w Bieszczadach Zachodnich, w grupie Tarnicy i Halicza. Jego atutem jest dzikość i brak tłumów turystów, bo nie prowadzą tu żadne znakowane szlaki - to miejsce dla tych, którzy lubią samodzielne eksplorowanie gór.

Góra leży w grzbiecie odchodzącym od najwyższego wierzchołka Bukowego Berda (1311 m) na północny wschód, a dalej przechodzącym przez Grandysową Czubę i pasmo Jeleniowatego. Stoki Obnogi są w większości zalesione, jedynie na szczycie, na stoku eksponowanym na południowy wschód, rozciąga się polana widokowa, z której można podziwiać okoliczne pasma. Zimą i jesienią panuje tu wyjątkowa cisza, a bezludne stoki dają poczucie prawdziwej dzikiej przyrody Bieszczadów.

• Muczne - drogami i ścieżkami stokowymi od strony północnej, trasa bez oznaczeń, wymaga orientacji w terenie
• Tarnawa Niżna - alternatywne podejście od strony wschodniej

• Na szczyt nie prowadzą żadne znakowane szlaki turystyczne
• Przez wierzchołek przebiega granica Bieszczadzkiego Parku Narodowego z Parkiem Krajobrazowym Doliny Sanu - po stronie parku narodowego obowiązuje zakaz poruszania się poza wyznaczonymi szlakami
• Dostęp możliwy jedynie od strony północnej i wschodniej, dalsze przejście grzbietem w stronę Bukowego Berda jest zabronione

Do 2007 roku na stoku Obnogi stała drewniana chatka myśliwska z czasów PRL-u, popularna wśród turystów jako miejsce schronienia i noclegu - spłonęła i nigdy nie została odbudowana, pozostając dziś jedynie wspomnieniem dawnych bieszczadzkich wędrówek.