Tarnica to dach polskich Bieszczadów — najwyższy szczyt województwa podkarpackiego, wznoszący się na 1346 m n.p.m. na krańcu pasma połonin. Jej charakterystyczna, nieco wydłużona sylwetka z dwoma wyraźnymi wierzchołkami przyciąga wzrok z daleka, a widoki ze szczytu należą do najpiękniejszych w całych Karpatach po polskiej stronie.

Z Tarnicy roztacza się panorama, która w pogodny dzień po prostu zapiera dech. Widać stąd grzbiety polskich Bieszczadów, Tatry, Gorgany, Połoninę Równą i Krasną, Świdowiec oraz Ostrą Horę. Przy wyjątkowo dobrej widoczności oko sięga aż po Pasmo Wyhorlacko-Gutyjskie, Góry Ignis, a nawet Pietrosul Rodnei w Górach Rodniańskich. Wąski, skalisty grzbiet szczytu wyścielają złomiska skał, a od południa opada stroma ścianka skalna — surowy, dziki krajobraz, który najpiękniej prezentuje się wczesną jesienią, gdy połoniny płoną barwami.

• Ustrzyki Górne (schronisko) — szlak czerwony (Główny Szlak Beskidzki) przez Szeroki Wierch do Przełęczy pod Tarnicą, następnie żółty na szczyt — ok. 3 h, umiarkowany
• Wołosate — szlak niebieski bezpośrednio na Przełęcz pod Tarnicą, następnie żółty na szczyt — ok. 2 h, umiarkowany/wymagający

• Na szczyt nie prowadzi żaden szlak bezpośrednio — ostatni odcinek od przełęczy (1286 m) pokonuje się żółtym szlakiem bocznym, zajmuje to ok. 15 minut.
• Tarnica leży na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego — obowiązuje zakaz schodzenia ze szlaków.
• Na głównej kulminacji znajduje się punkt geodezyjny oraz stalowy krzyż o wysokości ok. 8,5 m, ustawiony w 2000 roku — jeden z charakterystycznych punktów orientacyjnych.
• Jaskinia w Tarnicy, znajdująca się kilkanaście metrów od szczytu, została zasypana w 2008 roku ze względów bezpieczeństwa.

Na szczycie stoi stalowy krzyż upamiętniający wizytę Karola Wojtyły — późniejszego papieża Jana Pawła II — który przebywał tu 5 sierpnia 1953 roku. To właśnie ta historia sprawia, że Tarnica jest dla wielu wędrowców czymś więcej niż tylko szczytem.