Krzemień (1335 m n.p.m.) to drugi najwyższy szczyt polskich Bieszczadów i całych Bieszczadów Zachodnich — a mimo to wciąż nieco w cieniu sąsiedniej Tarnicy. To właśnie ta niedoceniana pozycja sprawia, że wycieczka tutaj ma w sobie coś wyjątkowego: rozległa połonina, grzebieniowy grzbiet pełen skałek i widoki, które robią piorunujące wrażenie.

Ze szczytu rozciąga się panorama jak z obrazka: Tarnica z Szerokim Wierchem, Połonina Caryńska, Bukowe Berdo, dolina górnego Sanu, Halicz z Rozsypańcem, a w tle pasma Gór Sanocko-Turczańskich i ukraińskie Bieszczady. Latem połonina złoci się trawami, jesienią płonie barwami — o każdej porze roku Krzemień potrafi zaskoczyć.

• Wołosate — szlak niebieski, ok. 2 h 50 min w górę, podejście umiarkowane do stromego
• Przełęcz pod Tarnicą — szlak niebieski, ok. 35 min w górę (strome podejście), trudność: wymagające
• Pszczeliny-Widełki — szlak niebieski, ok. 3 h 55 min w górę, podejście umiarkowane

• Wejście na sam wierzchołek jest zabronione przepisami Bieszczadzkiego Parku Narodowego — szlak biegnie kilkadziesiąt metrów od szczytu.
• Do 1987 roku przez szczyt prowadził czerwony Główny Szlak Beskidzki; dziś jego przebieg omija wierzchołek przez trawers południowo-zachodniego stoku.

Nazwa góry to ciekawa językowa zagadka — pochodzi od ukraińskiego słowa 'hreben' (grzebień), zniekształconego przez austriackich kartografów, co doskonale opisuje skalisty, grzebieniowaty grzbiet szczytu. Na zboczach Krzemienia rosną rzadkie gatunki roślin, m.in. turzyca skalna, turzyca dacka, groszek wschodniokarpacki i zaraza macierzankowa.