Bukowe Berdo (1311 m n.p.m.) to jeden z najbardziej charakterystycznych masywów polskich Bieszczadów — podłużne pasmo o trzech kulminacjach, zwieńczone rozległą połoniną i usiane piaskowcowymi skałkami. Jeśli szukasz widoku na dzikie, niemal bezludne tereny ukraińskich Karpat, to właśnie tu powinieneś trafić.

Z najwyższego wierzchołka roztacza się panorama przede wszystkim na północ i wschód — w stronę Ukrainy. Szczytowe partie porasta połonina, a niżej grzbiet ustępuje miejsca krzewiastej jarzębinie, która jesienią płonie czerwienią dojrzałych owoców — to jeden z najbardziej efektownych widoków w całych Bieszczadach. Wiosną i latem okolica zachwyca rzadką florą: rośnie tu m.in. groszek wschodniokarpacki, dzwonek szerokolistny, turzyca dacka i turzyca skalna. Bukowe Berdo łączy się przez płytką przełęcz z masywem Krzemienia, tworząc razem klasyczny bieszczadzki grzbiet.

• Pszczeliny-Widełki — szlak niebieski, ok. 3 godz. 45 min., umiarkowanie trudny
• Od strony Krzemienia — szlak niebieski, ok. 20 min., łatwy
• Muczne — szlak żółty do wierzchołka 1201 m (ok. 1 godz. 15 min.), następnie niebieski na szczyt 1311 m (ok. 1 godz.)

• Szczyt leży w Bieszczadzkim Parku Narodowym — obowiązuje bilet wstępu.
• Niebieski szlak grzbietowy omija wierzchołek 1238 m (Połonina Dźwiniacka).
• Szlak niebieski jest częścią trasy Otryt–Wołosate.

Bukowe Berdo kryje jedne z rzadszych gatunków roślin w polskich Karpatach — zaraza macierzankowa to prawdziwa botaniczna ciekawostka, którą trudno spotkać gdziekolwiek indziej w kraju.