Mięguszowiecka Baszta to jedna z tych tatrzańskich turni, które przemawiają głównie do wspinaczy — surowa, skalista i wymagająca, a przy tym niezwykle widowiskowa. To wierzchołek dla ludzi szukających prawdziwej przygody, nie zwykłej wycieczki na szlak.

Turnia leży w masywie Mięguszowieckiego Szczytu, w głównej grani Tatr Wysokich, na samej granicy polsko-słowackiej. Od wschodniego wierzchołka Mięguszowieckiego Szczytu oddziela ją Mięguszowiecka Szczerbinka. Otoczenie to typowo alpejski krajobraz — strzępiaste granie, strome ściany i głębokie żleby, które zimą pokrywa śnieg i lód, a latem odsłaniają surową, szarą skałę. To miejsce dla doświadczonych taterników, nie dla przypadkowych turystów.

Jak dotrzeć na szczyt

• Ściana wschodnia (strona polska) — dostęp z Dolnego Tarasu lub Bańdziocha, wymaga wspinaczki, brak zwykłego szlaku turystycznego
• Ściana południowa (strona słowacka) — dostęp z Wielkiej Mięguszowieckiej Ławki lub Żlebu Franza, także wyłącznie drogami wspinaczkowymi

Praktyczne informacje

• Szczyt nie posiada zwykłego szlaku turystycznego — dostępny jest wyłącznie drogami wspinaczkowymi o różnym stopniu trudności (III-VI w skali tatrzańskiej)
• Popularne drogi to m.in. Droga Smólskiego, Droga Sokołowskiego, Droga Surdela oraz Komin Komarnickiego
• Wspinaczka przebiega w bezpośrednim sąsiedztwie granicy polsko-słowackiej

Mięguszowiecka Baszta zajmuje 8. miejsce na liście najwyższych szczytów Polski, licząc wszystkie nazwane wierzchołki — nawet te mniej wybitne. To ciekawostka, która zaskakuje wielu turystów nieznających realiów tatrzańskiej grani.