Przełęcz pod Tarnicą (1286 m, inne źródło 1276 m n.p.m.) – położona w Bieszczadach Zachodnich, w masywie Tarnicy, na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego. Przełęcz pod Tarnicą (1286 m, według innych źródeł 1276 m n.p.m.) oddziela szczyt Tarnicy (1346 m) na południu od Tarniczki (1315 m), najwyższej kulminacji Szerokiego Wierchu na północy. Ma charakterystyczną, ostro wciętą w grzbiet formę i przypomina sylwetką siodło, zwłaszcza oglądana od zachodu, z Wołosatego. Nazwa „Tarnica” (po rusku „Tarnycia”) wywodzi się przypuszczalnie od rumuńskiego słowa „tarnița”, oznaczającego siodłowate miejsce w górach. Pierwotnie nazwa „Tarnica” odnosiła się do opisywanej tu przełęczy pod Tarnicą i dopiero z czasem została przeniesiona na sąsiedni szczyt. Występuje też jako Siodło pod Tarnicą lub Przełęcz Siodło. Niektóre źródła podają jej wysokość 1275 m. Na Przełęczy znajduje się węzeł szlaków turystycznych. W 1986 Stanisław Kłos, nestor polskiego krajoznawstwa, zaproponował nazwać Przełęcz pod Tarnicą Przełęczą Wołoską, a niżej położoną Przełęcz Goprowską, wtedy jeszcze bez nazwy – Przełęczą Bojkowską, utrwalając w ten sposób pamięć mieszkającej tu niegdyś ludności. Obie nazwy nie przyjęły się.