Jaskinia nad Huczawą to niepozorne, a zarazem wyjątkowe miejsce w Tatrach Bielskich — mała grota, która skrywa w sobie historię sięgającą 15 000 lat wstecz. Szeroki, zapraszający otwór przy ścieżce na Kobylą Przełęcz sprawia, że trudno przejść obok niej obojętnie. To jedno z najstarszych udokumentowanych miejsc pobytu człowieka w całych Tatrach.

Jaskinia położona jest na wysokości 937 m n.p.m., kilkadziesiąt metrów powyżej dna Doliny Huczawy Bielskiej, w stokach Kobylego Wierchu. Składa się z jednego, łagodnie opadającego korytarza o długości zaledwie 13 metrów — ale nie rozmiar tu zaskakuje, lecz atmosfera. Wokół wejścia rozciąga się typowy krajobraz Tatr Bielskich: jasnoszare skały wapienne, bujne hale i cisza przerywana jedynie szumem potoku w dolinie. Jesienią okolica nabiera złocistych barw, wiosną zaś kwitną tu rzadkie rośliny górskie. Zimą wejście bywa częściowo zasypane śniegiem, co dodaje miejscu jeszcze więcej uroku.

• Ścieżka na Kobylą Przełęcz od strony Doliny Huczawy Bielskiej — jaskinia leży bezpośrednio przy szlaku, trudność: łatwa do umiarkowanej.

• Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego po stronie słowackiej — obowiązują zasady parkowe.
• Trwają tu prace archeologiczne prowadzone przez Instytut Archeologii UJ we współpracy ze Słowacką Akademią Nauk — część jaskini może być czasowo niedostępna.

W 2019 roku archeolodzy odkryli tu obozowisko myśliwych kultury magdaleńskiej, którzy polowali na koziorożce alpejskie — gatunek dziś w Tatrach całkowicie nieobecny. Wśród znalezisk były kamienne ostrza do oszczepów, kościane igły, fragment kamiennej lampki i resztki ogromnego ogniska. To historia zapisana w skale, którą czuć już przy samym wejściu.