Bujaczy Wierch (1947 m n.p.m.) to rozłożysty, majestatyczny masyw zamykający wschodnią część Tatr Bielskich na Słowacji — ostatnie wysokie wzniesienie w tej części Tatr. To miejsce wyjątkowe: aż siedem grani odchodzi od jego szczytu, co jest prawdziwym ewenementem w skali całych Tatr, a widoki na Dolinę Kieżmarską należą do najpiękniejszych w okolicy.

Masyw zbudowany jest ze skał osadowych — triasowych wapieni i dolomitów — i miejscami przybiera skalisty charakter. W jego wnętrzu kryją się jaskinie: w Lodowej Piwnicy można podziwiać lodowe stalagmity, a Jaskinia Alabastrowa na północnych stokach ciągnie się korytarzami na ponad 300 metrów. Na szczycie do dziś rosną szarotki — dawniej zbierane masowo, dziś objęte ochroną w ramach ścisłego rezerwatu przyrody Tatr Bielskich. Zima nadaje masywowi surowy, alpejski klimat, latem zaś rozległe granie zapraszają do panoramicznych spacerów wzrokiem po całych Tatrach.

• Tatrzańska Kotlina — zielony szlak przez Dolinę do Siedmiu Źródeł w kierunku schroniska pod Szarotką, u południowo-wschodnich podnóży masywu. Trudność: umiarkowana.

• Bujaczy Wierch leży w obrębie ścisłego rezerwatu przyrody Tatr Bielskich — od 1978 roku szczyt jest zamknięty dla turystów, a dawna czerwona Magistrala Tatrzańska prowadząca przez ten grzbiet nie jest już dostępna.
• U podnóża masywu, w Dolinie do Siedmiu Źródeł, działa schronisko pod Szarotką — jedyna tego typu placówka na terenie Tatr Bielskich.
• Zielony szlak ze schroniska prowadzi dalej do Doliny Białych Stawów.

Nazwa szczytu pochodzi od słowa 'bujak' — w gwarze podtatrzańskiej oznaczającego byka — i nawiązuje do wielowiekowej tradycji wypasu bydła na halach Tatr Bielskich. Pierwszą znaną z nazwiska ofiarą Tatr był August Kaltstein, który zginął tu około 1650 roku, poszukując skarbów.