Kieżmarski Szczyt (2556 m n.p.m.) to jeden z najbardziej wymagających i zarazem najbardziej pociągających wierzchołków Wysokich Tatr. Jego ponad 550-metrowa południowa ściana opadająca ku Dolinie Skalistej należy do najpiękniejszych w całych Tatrach, a samo wejście na szczyt to wyzwanie zarezerwowane dla doświadczonych wspinaczy.

Szczyt wznosi się we wschodniej części Wysokich Tatr, dominując nad okolicą między Doliną Zielonego Stawu na północy a Skalnym Stawem na południu. Latem grań skalna emanuje dziką surowością — ogromne głazy, strome żleby i przepaście robią niesamowite wrażenie. Zimą i wiosną teren staje się jeszcze bardziej ekstremalny — żleby ze spadkami dochodzącymi do 60° przyciągają najodważniejszych narciarzy ekstremalnych. Z wierzchołka roztacza się panoramiczny widok na całe Wysokie Tatry, Tatry Bielskie, a przy dobrej pogodzie także na Niżne Tatry, Orawskie Beskidy i szczyty południowej Polski.

• Brak znakowanych szlaków turystycznych prowadzących bezpośrednio na wierzchołek — wejście możliwe wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem górskim, od strony Doliny Skalistej lub Doliny Białej Wody Kieżmarskiej.
• Skalny Staw dostępny kolejką linową z Tatrzańskiej Łomnicy — w pobliżu przebiega czerwony szlak łączący Skalny Staw ze Schroniskiem przy Zielonym Stawie.

• Szczyt leży na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz narodowych rezerwatów przyrody — wejście bez przewodnika jest niedozwolone.
• Wejście wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem tatrzańskim.
• Pobliskie schronisko: Chata pri Zelenom plese (Schronisko przy Zielonym Stawie) — dostępne od strony północnej.
• 8 maja 1988 roku Vlado Tatarka jako pierwszy zjechał z Kieżmarskiego Szczytu zachodnią ścianą do Doliny Skalistej — zjazd uznawany za najtrudniejszy w historii Wysokich Tatr.

Pierwszego udokumentowanego wejścia dokonał prawdopodobnie David Fröhlich około czerwca 1615 roku — jego barwny opis wędrówki przez chmury i skalne turnie to jeden z najstarszych zapisków o zdobywaniu tatrzańskich szczytów.