Dolinka Garajowa to jedna z tych miejsc w Tatrach Wysokich, które wymykają się utartym szlakom i zachowują swój dziki, nienaruszony charakter. Mała, boczna dolina odchodząca na północ od Doliny Turkowej kryje w sobie ciszę, jakiej trudno szukać w bardziej uczęszczanych zakątkach Tatr.

Dolinka leży po orograficznie prawej stronie Doliny Koprowy i płynie przez nią Potok Garajowy, dopływ Potoku Koprowego. Krajobraz jest surowy i pierwotny — strome zbocza, gęsta roślinność i brak jakiejkolwiek infrastruktury turystycznej sprawiają, że miejsce to oddycha własnym rytmem. Jesienią dolina mieni się barwami złota i rudości, wiosną szemrze od topniejących śniegów. To idealne miejsce dla tych, którzy cenią sobie kontakt z przyrodą bez tłumów.

• Do dolinki nie prowadzą oficjalne szlaki turystyczne — jest to obszar dziki i niedostępny dla standardowych wędrówek.

• Dolinka nie posiada oznakowanych szlaków — wejście bez przewodnika nie jest zalecane.
• Obszar może podlegać ochronie przyrody Tatrzańskiego Parku Narodowego — przed wizytą warto sprawdzić aktualne przepisy.

Nazwa dolinki owiana jest legendą — miejscowy lud wiązał ją z Garajem, towarzyszem słynnego zbójnika Janosika, który miał tu podobno ukrywać skarb. Historia jednak podsuwa inne wyjaśnienie: nazwa może pochodzić od średniowiecznych górników niemieckich, którzy eksploatowali rudy w Dolinie Koprowy i używali słowa 'geran' na określenie odkrywkowego wydobycia.