Walentkowy Wierch (2156 m n.p.m.) to jeden z tych tatrzańskich szczytów, które nagradzają wytrwałych — brak znakowanego szlaku sprawia, że pozostaje miejscem dla doświadczonych turystów szukających ciszy i autentycznego kontaktu z górami. Rozległa panorama z wierzchołka przewyższa widoki z sąsiedniego Gładkiego Wierchu, a sama droga na szczyt prowadzi przez jedną z bardziej urozmaiconych granii w Tatrach.

Szczyt leży w głównej grani Tatr, między Świnicą na północy a Gładkim Wierchem na południowym wschodzie. Wąska, skalista Walentkowa Grań — pełna czubów i przełączek — łączy go ze Świnicą i nadaje tej partii gór niepowtarzalny, ostry charakter. Północno-zachodnie stoki opadają ku Dolinie Walentkowej, a południowo-wschodnie ku Dolince pod Kołem z Zadnim Stawem. Latem widoki sięgają daleko poza główną grań, zimą zaś szczyt obleka się w surową, lodowatą atmosferę — pierwsze zimowe wejście odnotowano już 1 stycznia 1914 roku.

• Brak znakowanego szlaku turystycznego — na szczyt można dotrzeć od strony Walentkowej Przełęczy (2100 m) lub Gładkiej Przełęczy (1994 m) wyłącznie w terenie nieoznakowanym, wymagającym doświadczenia i orientacji w górach wysokich. Trudność: wymagająca.

• Na szczyt nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny — wejście wymaga doświadczenia w poruszaniu się po nieoznakowanym terenie tatrzyńskim.
• Szczyt leży w obrębie Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązują przepisy dotyczące poruszania się poza szlakami.

Nazwa szczytu pochodzi od liptowskiego pasterza o imieniu Walenty, który dawniej wypasał tu woły — a polscy górale z Doliny Pięciu Stawów Polskich czasem zapędzali tu swoje owce przez Gładką Przełęcz, tworząc wyjątkowe, pasterskie pogranicze kultur.