Dolina Walentkowa to jedno z bardziej dzikich i zapomnianych zakątków słowackich Tatr — odludna, kamienista dolina schowana między Śwrenicą a Walentkowym Wierchem, z dala od tłumów turystów. Jej surowy, niemal pierwotny charakter przyciąga tych, którzy szukają tatrzańskiej natury w nieokiełznanej formie.

Dolina leży na wysokości od około 1400 do 1900 m n.p.m. i ma powierzchnię zaledwie 1,5 km². Dno tworzy płytka niecka zasypana piargami i ogromnymi głazami, co nadaje jej prawdziwie wysokogórski charakter. Górna część, zwana Walentkowym Kamiennym lub po prostu Kamiennym, to już niemal wyłącznie skały i rumowiska. Latem, gdy ze stoków spływa woda, w dolinie można spotkać dwa niewielkie stawki — Wyżni Walentkowy Stawek (ok. 1890 m) oraz Walentkowy Stawek (ok. 1800 m), choć oba wysychają w cieplejszych miesiącach. Krajobraz otaczają poważne granie: od wschodu Walentkowa Grań prowadząca ku Polsce, od południa masyw Walentkowego Wierchu (2156 m). Atmosfera miejsca jest surowa i skupiona — idealna dla miłośników górskiej ciszy.

• Dawniej przez środkową część doliny prowadził popularny szlak z przełęczy Liliowe na Zawory — obecnie dolina jest niedostępna turystycznie i nie posiada oficjalnych szlaków.

• Dolina Walentkowa jest obecnie zamknięta dla ruchu turystycznego — wejście wymaga stosownego zezwolenia lub odbycia się w ramach oficjalnych działań ochrony przyrody.
• Dolina leży na terenie Słowacji, w obrębie Tatrzańskiego Parku Narodowego (TANAP).

Ciekawostką jest, że jako pierwsi zimą dotarli tu Jerzy Bistram, Adam Karpiński i Kazimierz Szczepański — 28 marca 1923 roku. Tego samego dnia, krótko później, dolinę odwiedził również Marian Maurizio z towarzyszami. Pod jedną z wielkich skał, zwaną Walentkową Kolebą, pasterze znajdowali niegdyś schronienie podczas wypasów.