Dolina Pięciu Stawów Polskich to jedno z najbardziej urzekających miejsc w całych Tatrach — surowa, polodowcowa kraina zawieszonych jezior, granitowych ścian i rozległych płaśni, gdzie cisza przerywana jest jedynie świstem świstaków. Leżąca na wysokości 1625–1900 m n.p.m., o powierzchni 5,5 km², dolina zachwyca w każdej porze roku i nagradza każdy wysiłek włożony w dotarcie do niej.

Krajobraz tworzą tu migoczące tafle sześciu stawów — największy z nich, Wielki Staw Polski, ma aż 79 metrów głębokości — otoczone granitowymi szczytami, gruzowiskami głazów i połaciami kosodrzewiny. Latem dolina lśni soczystą zielenią muraw, wczesną jesienią zmienia się w żółto-złotą przestrzeń, a zimą staje się ascetycznym, białym królestwem dla miłośników skitouringu. Atmosfera dzikiej samotności, którą opisywał już Seweryn Goszczyński w 1832 roku, nie opuściła tego miejsca do dziś.

Jak dotrzeć

• Palenica Białczańska (parking) — szlak zielony Doliną Roztoki, ok. 2 h 05 min, umiarkowany
• Schronisko Roztoka — szlak zielony pod Wielki Staw, ok. 2 h 20 min, umiarkowany
• Morskie Oko — szlak niebieski przez Świstówkę Roztocką, ok. 2 h, umiarkowany
• Morskie Oko — szlak żółty przez Szpiglasową Przełęcz, ok. 3 h 25 min, wymagający

Praktyczne informacje

• Dolina leży w całości w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązują zasady TPN, w tym zakaz schodzenia ze szlaków.
• Nad Przednim Stawem działa schronisko PTTK im. Leopolda Świerza — najwyżej położone schronisko w polskich Tatrach (ok. 1670 m n.p.m.).
• Dolina jest dostępna zimą, jednak wejście od strony Doliny Roztoki bywa niebezpieczne przy złych warunkach atmosferycznych.

Przy północno-zachodnim brzegu Wielkiego Stawu stoi kamienna koliba pasterska datowana na XVII wiek — najstarszy zachowany tego typu obiekt w Tatrach i milcząca pamiątka po góralu z Białki, którzy przez stulecia wypasali tu swoje trzody.