Wyżnia Walentkowa Czuba to niepozorna, ale charakterystyczna skalna czuba z kilkoma zębami, wznosząca się w głównej grani Tatr na wysokość 2114 m. To miejsce dla prawdziwych miłośników wysokogórskiej wędrówki po grani, gdzie liczy się nie tylko widok, ale i sama droga.

Szczyt leży w Walentkowej Grani, pomiędzy Wyżnimi Walentkowymi Wrótkami a Pośrednimi Walentkowymi Wrótkami, a granią tą biegnie granica polsko-słowacka. Stoki południowo-wschodnie opadają skalną ścianą do piargów nad Zadnim Stawem w Dolinie Pięciu Stawów Polskich, a zachodnie – równie stromo – do kotła Walentkowe Kamienne w Dolinie Walentkowej. To surowy, skalisty krajobraz wysokich Tatr, gdzie latem dominują ostre granie i piarżyste zbocza, a zimą warunki stają się poważnie alpejskie i wymagające doświadczenia.

Jak dotrzeć na szczyt

• Wyżnia Walentkowa Czuba nie posiada wytyczonego szlaku turystycznego – dostępna jest wyłącznie dla taterników w ramach przejść granią, poza znakowanymi trasami.
• Wejście wymaga doświadczenia we wspinaczce i orientacji w terenie wysokogórskim.

Praktyczne informacje

• Granią przebiega granica polsko-słowacka.
• Teren znajduje się poza siecią znakowanych szlaków turystycznych, dostępny głównie dla taterników.

Pierwsze znane przejście Walentkowej Grani latem miało miejsce w 1907 r. za sprawą Tadeusza Grabowskiego i Adama Staniszewskiego, a zimowe – w 1927 r., którego dokonali Edúard Ganoczi i István Zamkovszky.