Niżnia Walentkowa Baszta to niewybitny, ale niezwykle malowniczy szczyt w głównej grani Tatr, dokładnie na granicy polsko-słowackiej. To miejsce dla tych, którzy cenią sobie surową, graniową wędrówkę z dala od tłumów, gdzie liczy się każdy krok i każdy widok.

Szczyt wznosi się na wysokości 2129 m w obrębie Walentkowej Grani, pomiędzy Wyżnią Walentkową Szczerbiną a Niżnią Walentkową Szczerbiną. Wschodnie stoki opadają efektowną ścianą w stronę piargów nad Zadnim Stawem w Dolinie Pięciu Stawów Polskich, natomiast północno-zachodnie zbocza urywają się do dzikiego kotła Walentkowe Kamienne w słowackiej Dolinie Walentkowej. To surowy, wysokogórski krajobraz - skały, piargi i widoki rozciągające się na oba stoki Tatr, zmieniające charakter wraz z porą roku: latem skąpane w słońcu, zimą pokryte śniegiem i lodem, wymagające doświadczenia i odpowiedniego przygotowania.

• Szczyt leży poza znakowanymi szlakami turystycznymi - dostępny wyłącznie dla taterników i osób poruszających się w terenie wysokogórskim, zazwyczaj w ramach przejścia całej Walentkowej Grani.

• Granią Walentkową przebiega granica polsko-słowacka - wejście może wiązać się z formalnościami związanymi z przekraczaniem granicy w terenie tatrzańskim.
• Trasa ma charakter wysokogórski i wymaga doświadczenia we wspinaczce oraz orientacji w skalnym terenie.

Pierwsze udokumentowane letnie przejście całej Walentkowej Grani miało miejsce w 1907 roku za sprawą Tadeusza Grabowskiego i Adama Staniszewskiego, a pierwsze zimowe przejście wykonali w 1927 roku Edúard Ganoczi i István Zamkovszky - to miejsce z bogatą historią taternickiej eksploracji.