Mięguszowiecka Turniczka to najbardziej wybitny skalny ząb w grani głównej Tatr Wysokich, ukryty w masywie Mięguszowieckiego Szczytu. To miejsce dla wspinaczy i miłośników dzikich, niedostępnych zakątków tatrzańskiej granicy, gdzie próżno szukać tłumów turystów.

Turniczka leży dokładnie na granicy polsko-słowackiej, pomiędzy zachodnim wierzchołkiem Mięguszowieckiego Szczytu a Hińczową Przełęczą, oddzielona od niej Mięguszowieckim Przechodem. Od strony północnej to skromny ząb skalny, ale ku Dolinie Hińczowej opada z niej imponujące, 150-metrowe żebro zakończone ścianą o szerokości około 300 metrów u podstawy. Ściana zbudowana jest z litych płyt, a w najwyższej części tworzy charakterystyczny, półokrągły okap zwany Brwiami. To surowy, skalisty krajobraz, gdzie latem można podziwiać grę światła na płytach, a zimą dominują lód i cisza wysokogórskiej granii.

Jak dotrzeć na szczyt

• Niżnią Mięguszowiecką Ławką — trasa I, na krótkim odcinku IV w skali tatrzańskiej, czas przejścia ok. 45 min, wymaga doświadczenia wspinaczkowego
• Górną częścią południowego żebra Mięguszowieckiej Turniczki — II w skali tatrzańskiej
• Z południowej depresji Hińczowej Przełęczy — II w skali tatrzańskiej, ok. 1 godz. 30 min

Praktyczne informacje

• Turniczka leży bezpośrednio na granicy polsko-słowackiej w głównej grani Tatr
• Południowa ściana oferuje kilka technicznych dróg wspinaczkowych o trudności V i wyższej, wymagających sprzętu i doświadczenia
• Punktem startowym większości dróg są piargi u podnóży południowej ściany Mięguszowieckiego Szczytu

Pierwszym, który zmierzył się z południową ścianą, był Jan Wolf — w 1975 roku w ciągu zaledwie trzech dni poprowadził tu gęstą sieć dróg wspinaczkowych, a kolejne trasy dołożył później Andrej Belica.