Krzyżne Liptowskie to drugi co do wysokości szczyt Liptowskich Kop, miejsce gdzie spotykają się trzy grzbiety górskie - stąd zresztą wzięła się jego nazwa. To surowy, mało uczęszczany zakątek Tatr, który wciąż zachował dziki charakter i klimat prawdziwej głuszy.

Górne partie stoków są bezleśne, co sprawia, że widoki roztaczają się na wszystkie strony bez przeszkód, ale zimą schodzą tędy potężne lawiny, zwłaszcza po stromym stoku wschodnim, który liczy sobie aż 860 m wysokości i obfituje w skały w najwyższej części. Latem to miejsce ciszy i spokoju, dawniej wypasali tu bydło górale z Kokawy i Wychodnej, a szlaki znali przede wszystkim pasterze i kłusownicy. Jesienią 1943 roku wielki pożar strawił lasy na południowych stokach, których ślady w krajobrazie widać do dziś.

• Dolina Koprowa lub Dolina Krzyżna — podejście wymagające dobrej orientacji w terenie, teren dziki i rzadko odwiedzany
• Grań południowa przez Wszywaki (1817 m) lub grań południowo-zachodnia przez Małe Krzyżne Liptowskie (1920 m)

• Cały obszar Liptowskich Kop od 1949 roku jest obszarem ochrony ścisłej Tatrzańskiego Parku Narodowego, co oznacza istotne ograniczenia w poruszaniu się poza wyznaczonymi trasami
• Teren jest lawiniasty zimą, szczególnie stromy stok wschodni
• Szlaki przecinają wielkie żleby: Skryte Korycisko, Pośredni Żleb, Zabijak i Czerwone Korycisko

Pierwsze odnotowane zimowe wejście turystyczne odbyło się 13 stycznia 1903 roku, a w latach 1944-1945 u podnóża szczytu, w Dolinie Krzyżnej, stacjonował sztab partyzancki Vysoké Tatry.