Ukryta na stromym wzgórzu wśród wiekowych drzew, drewniana cerkiew we wsi Roztoka to prawdziwy klejnot karpackiej architektury sakralnej. To najstarsza i najdoskonalsza świątynia w grupie międzygórskiej, a jej sylwetka — z smukłą wieżą i warstwowymi gontowymi dachami — mimowolnie przywodzi na myśl potężne jodły otaczającego lasu. Jeśli masz tylko jeden dzień na Zakarpaciu, ta cerkiew powinna znaleźć się na Twojej liście.

Świątynia stoi na krótkim, lecz stromym stoku, przez co dzwonnica musiała zostać postawiona osobno — nieco wyżej, bliżej szczytu pagórka. Gdy wspiniesz się na górę i spojrzysz w dół, zobaczysz cerkiew wyłaniającą się spośród konarów ogromnych drzew na tle okolicznych gór — widok zapierający dech w piersiach w każdej porze roku. Latem towarzyszy jej zieleń karpackich lasów, jesienią — złoto i czerwień liści, zimą — biel śniegu kontrastująca z ciemnym gontem.

• Wieś Roztoka leży w rejonie Miżhirji w obwodzie zakarpackim — dojazd samochodem z Miżhirji zajmuje około 20–30 minut drogą przez górską dolinę. Cerkiew znajduje się na wzgórzu w centrum wsi.
• Wejście na wzgórze do świątyni jest krótkie, lecz strome — odpowiednie obuwie jest zalecane.

• Cerkiew jest zabytkiem architektury o znaczeniu narodowym (nr 224).
• W 2005 roku dachy zostały pokryte nowym gontem przez mistrzów z Synevyrskiej Poliany.
• Stara świątynia nie pełni już regularnych nabożeństw — obok wzniesiono nową drewnianą cerkiew.

Według miejscowej legendy zamożni mieszkańcy Roztoki kupili tę cerkiew w sąsiedniej wsi, rozebrali ją i przewieźli wołami przez góry. Inna wersja mówi, że bogacze z wyższej części wsi ukradli nocą rozebrane bale i przetransportowali je na swoje wzgórze — historia równie malownicza jak sama świątynia.