Połonina Borżawa to jedno z najbardziej dzikich i autentycznych pasm Karpat Wschodnich — rozległe grzbiety pokryte trawiastymi połoninami, głęboko wcięte doliny i niemal zupełny brak turystycznej infrastruktury. Jeśli szukasz gór z charakterem, z dala od tłumów, to właśnie tutaj.

Pasmo ciągnie się przez około 25 kilometrów na ukraińskim Zakarpaciu. Powyżej granicy 1200 m n.p.m. lasy bukowe ustępują miejsca otwartym połoninom — specyficznej karpackiej formacji roślinnej, która latem mieni się zielenią, jesienią złotem. Szerokie, faliste grzbiety dają poczucie przestrzeni i wolności, a stożkowate szczyty widać z daleka. Na połoninach wciąż pasą się owce, a w powietrzu unosi się zapach ziół i świeżego wiatru. To krajobraz niemal niezmieniony od stuleci.

• Stoj (1677 m n.p.m.) — najwyższy szczyt całego pasma, dominujący nad okolicą, do 1995 roku stała tu stacja radarowa.
• Wielki Wierch (1598 m n.p.m.) — punkt, w którym zbiegają się wszystkie główne grzbiety Borżawy — widokowe skrzyżowanie szlaków.
• Magura Żydowska (1516 m n.p.m.) — długi grzbiet południowo-wschodni z rozległymi panoramami na Karpaty.
• Płaj (1334 m n.p.m.) — szczyt z czynną stacją meteorologiczną i przekaźnikiem radiowo-telewizyjnym.

• Najlepsza pora: czerwiec–wrzesień — połoniny w pełnej krasie, drogi pasterskie przejezdne; październik dla złotej jesieni.
• Baza wypadowa: Wołowec i Miżhirja — dwa główne miasteczka przy granicy pasma.
• Trudność szlaków: umiarkowana do wymagającej — szlaki częściowo nieoznakowane, teren otwarty, zmienna pogoda.
• Dojazd: samochodem przez Mukaczevo lub Chust; autobusy kursują do Wołowca i Miżhirji z Użhorodu.

Przez grzbiety Borżawy przebiega gazociąg — dyskretna pamiątka radzieckich czasów, którą można spotkać nieoczekiwanie na środku połoniny. Pasmo bywa zaliczane do Bieszczadów, co czyniłoby je ich najwyższym rejonem w całym łańcuchu.