Rohatka (2293 m) to jedna z najważniejszych przełęczy w głównej grani Tatr — wąska, głęboka szczerbina między Małą Wysoką a Dziką Turnią, którą górale i turyści przekraczają od ponad 160 lat. To najwygodniejsze przejście łączące Dolinę Staroleśną z Doliną Białej Wody, a widoki, które tu czekają, są naprawdę spektakularne.

Przełęcz ma surowy, alpejski charakter. Otaczają ją strome ściany skalne, a sama szczerbina jest tak wąska, że robi wrażenie nawet na doświadczonych wędrowcach. Wiosną i wczesnym latem można tu spotkać resztki śniegu w zacienionych zakamarkach, jesienią grań płonie kolorami, zimą zaś przejście staje się poważnym wyzwaniem — lód potrafi zmienić niezbyt trudną trasę w niebezpieczną wspinaczkę. Rejon zbudowany jest z charakterystycznych mylonitów, które nadają skałom wyjątkową, prążkowaną fakturę.

• Łysa Polana → Dolina Białej Wody → Rohatka — szlak znakowany, czas podejścia ok. 5 h 15 min, zejście ok. 4 h, trudność: umiarkowana do wymagającej (łańcuchy)
• Schronisko Zbójnickie w Dolinie Staroleśnej → Rohatka — czas podejścia ok. 1 h 10 min, zejście ok. 1 h, trudność: umiarkowana

• Szlak wytyczony w 1912 r., zabezpieczony łańcuchami w najtrudniejszych miejscach
• Przy suchej skale trudności są niewielkie — przy oblodzeniu przejście jest niebezpieczne; zalecane raczyki lub raki poza sezonem letnim
• Najlepszy sezon: lipiec–wrzesień

Pierwsze odnotowane przejście turystyczne miało miejsce w 1864 r. — Karl Kalchbrenner z towarzyszami i przewodnikami pokonał przełęcz, otwierając tym samym jedną z klasycznych tras tatrzańskich. Sama nazwa 'Rohatka' powstała, jak głosi teoria, przez nieporozumienie z węgierskiego słowa oznaczającego karb lub wrąb — ślad, który grań wyraźnie nosi do dziś.