Polski Grzebień to szeroka, malownicza przełęcz na wysokości 2200 m n.p.m. w głównej grani Tatr Wysokich — jedno z tych miejsc, gdzie czujesz, że stoisz dosłownie na granicy dwóch światów. Po jednej stronie roztacza się Dolina Wielicka, po drugiej Kocioł pod Polskim Grzebieniem w Dolinie Białej Wody. Widoki są tu rozległe, a cisza przerywana jedynie wiatrem i krzykiem ptaków.

Przełęcz ma charakter otwarty i przestronny — jak na tatrzańskie standardy jest wyjątkowo szeroka. Latem okoliczne skały i trawiaste zbocza pokrywają się kwiatami, w tym kuklikiem górskim i rzadkim jaskrem lodnikowym, który niemal nigdzie indziej w Tatrach nie rośnie. Jesienią grań nabiera złotych barw, a wczesną wiosną i zimą teren staje się poważnym wyzwaniem alpejskim. Z przełęczy widać sąsiadującą Małą Wysoką, na którą prowadzi żółty szlak granią — to jeden z bardziej kuszących celów dla doświadczonych wędrowców.

• Tatrzańska Polanka (Słowacja) — szlak zielony, przez Wielicki Staw na przełęcz: ok. 3 h 45 min w górę, trudność: wymagający
• Z przełęczy żółtym szlakiem granią na Małą Wysoką: ok. 1 h, trudność: wymagający
• Z przełęczy do szlaku niebieskiego Łysa Polana–Rohatka (przez Zmarzły Staw): ok. 15 min, trudność: łatwy

• Przejście przez przełęcz jest możliwe dzięki zabezpieczeniom założonym w 1892 r. od strony północnej — w mokrych i zimowych warunkach należy zachować szczególną ostrożność.
• Najlepszy czas na wizytę: lipiec–wrzesień; zimą wymagany sprzęt alpejski i doświadczenie.

Pierwszymi odnotowanymi turystami na Polskim Grzebieniu byli Mück, Roxer, Stolzenberg, Szentiványi i Wadovszky — weszli tu 7 sierpnia 1840 roku. Jeśli lubisz tatrzańskie ciekawostki botaniczne, nie przeocz jaskra lodnikowego — to jeden z najrzadszych kwiatów całych Tatr.