Żleb Trzynastu Progów to jedno z najbardziej dzikich i niedostępnych miejsc Tatr Zachodnich - urwisty, skalisty korytarz w górnej części słynnego Wąwozu Kraków w Dolinie Kościeliskiej. To miejsce dla wyobraźni, nie dla zwykłego spaceru - wąwóz nie jest udostępniony turystycznie, a jego progi kryją tajemnice dawnych wód i głębokich jaskiń.

Żleb wypływa z kotła Zadnie Kamienne i opada w kierunku południowo-zachodnim aż do Płaśni między Progi, wcinając się głęboko pomiędzy strome ściany Wysokiego Grzbietu oraz Niskiej i Wysokiej Turni. Mimo nazwy, koneserzy doliczyli się w rzeczywistości 14 progów skalnych - ale tradycyjna nazwa pozostała niezmieniona. Dziś żleb jest suchy, woda pojawia się w nim jedynie po większych opadach, spływając w większości głęboko pod powierzchnią wskutek procesów krasowych. Gładkość skalnych progów zdradza jednak, że dawniej płynął tędy potok. Otoczenie zachwyca surowym, alpejskim charakterem - strome ściany, kamieniste podłoże i cisza, jaką trudno znaleźć w bardziej uczęszczanych zakątkach Tatr.

• Rejon górnej części Wąwozu Kraków nie jest udostępniony turystycznie - dotarcie tu wymaga doświadczenia taternickiego i odpowiedniego sprzętu alpinistycznego
• Wyjściowym punktem dla eksploracji okolicy jest Dolina Kościeliska, dostępna z Kir szlakiem turystycznym

• Teren nieudostępniony turystycznie - wymaga zezwoleń i przygotowania taternickiego
• Niektóre progi możliwe do pokonania wyłącznie z użyciem sprzętu alpinistycznego
• W pobliżu, po lewej stronie wąwozu, znajdują się otwory Jaskini Wysokiej - Za Siedmiu Progami, jednego z największych systemów jaskiniowych Polski

Pierwsze odnotowane przejście żlebu miało miejsce w październiku 1944 roku - dokonali go N. i A. Czartoryscy, Jerzy Mitkiewicz, Jadwiga Pierzchalanka oraz A. i A. Potoccy, wpisując to miejsce na trwałe do historii tatrzańskiej taternictwa.