Czerwone Wierchy to jeden z najbardziej charakterystycznych masywów Tatr Zachodnich — rozległy, trawiasty grzbiet z czterema wierzchołkami, skąd roztaczają się panoramy na całe Tatry. To idealne miejsce dla tych, którzy chcą poczuć prawdziwą tatrzańską przestrzeń bez konieczności wspinaczki technicznej.

Grzbiet składa się z czterech szczytów: Ciemniaka (2096 m), Krzesanicy (2122 m — najwyższy punkt), Małołączniaka (2096 m) i Kopy Kondrackiej (2005 m). Latem szlak granią jest łagodny i otwarty, oferując nieograniczone widoki. Jesienią stoki nabierają wyjątkowej czerwono-brunatnej barwy — to za sprawą situ skuciny, od której masyw wziął swoją nazwę. Zimą i przy mgle teren staje się zdradliwy: pozornie łagodne wierzchołki kończą się gwałtownymi kilkusetmetrowymi urwiskami.

• Dolina Kościeliska — szlak czerwony lub zielony na Ciemniaka, trudność: łatwa/umiarkowana
• Przysłop Miętusi — szlak niebieski na Małołączniaka (odcinek w Kobylarzowym Żlebie ubezpieczony łańcuchami), trudność: umiarkowana
• Dolina Kondratowa lub Dolina Małej Łąki — szlak żółty na Kopę Kondracką przez Przełęcz Kondracką, trudność: łatwa
• Kasprowy Wierch — szlak czerwony na Przełęcz pod Kopą Kondracką, trudność: łatwa

• Grzbietem Czerwonych Wierchów przebiega granica polsko-słowacka.
• Szlak granią ma kolor czerwony i jest lekko eksponowany w rejonie Krzesanicy.
• Zielony szlak z Doliny Kościeliskiej (Czerwony Żleb) jest zamknięty zimą ze względu na zagrożenie lawinowe.
• W masywie znajdują się największe jaskinie Tatr, m.in. Jaskinia Wielka Śnieżna.

Ciekawostką jest legenda, według której Józef Stolarczyk miał przejechać grań Czerwonych Wierchów na rowerze — co badacze uznają za całkowicie nieprawdopodobne, biorąc pod uwagę stromość zboczy i epokę, w której rowery były jeszcze prawie nieznane.