Smreczyński Staw to jedno z najbardziej osobliwych jezior w Tatrach — ciche, otoczone lasem, pełne życia i otulone legendą. W przeciwieństwie do typowych tatrzańskich stawów nie leży w surowym, skalnym kotle, lecz spokojnie spoczywa wśród drzew na wysokości 1226 m n.p.m., zaskakując każdego, kto spodziewa się górskiej surowości.

Jezioro ma bagniste, porośnięte roślinnością brzegi i brunatną, mętną wodę — to efekt wyjątkowo bujnego życia organicznego. Żyją tu traszki górskie i karpackie oraz żaby trawne, a w wodzie roi się od fitoplanktonu i rzadkiego krasnorostu. Ponad otaczającym lasem wyłaniają się szczyty: Smreczyński Wierch, Kamienista, Błyszcz i zbocza Starorobociańskiego Wierchu. Latem panuje tu przyjemny chłód i leśna cisza, jesienią kolory złotych liści odbijają się w nieruchomej tafli wody. To miejsce, które zachwyca subtelnością, nie rozmachem.

• Start przy skrzyżowaniu szlaków w Dolinie Kościeliskiej, tuż poniżej schroniska na Hali Ornak (1106 m n.p.m.) — szlak żółty, ok. 30 min w górę, ok. 25 min w dół, długość 1,2 km, przewyższenie 120 m, łatwy.

• Staw leży na obszarze ochrony ścisłej 'Pyszna, Tomanowa, Pisana' — obowiązuje zakaz schodzenia ze szlaku.
• Brzegi są bagniste — odpowiednie obuwie to podstawa.
• Nad stawem zatrzymują się ptaki przelotne, warto mieć lornetkę.

Górale wierzyli, że jezioro nie ma dna, a według legendy pewien gazda, który chciał spuścić wodę i zamienić staw w łąkę, usłyszał z toni ostrzeżenie: woda zaleje wszystkie wioski aż po morze. Malowali go Gerson i Wyczółkowski, opisywał Żeromski — a teraz czeka na Ciebie.