Tomanowy Wierch Polski (1977 m n.p.m.) to jeden z tych tatrzańskich szczytów, które kryją w sobie coś wyjątkowego — leży dokładnie na granicy polsko-słowackiej, w głównej grani Tatr Zachodnich, otoczony czterema lodowcowymi kotłami. To miejsce surowe, skaliste i dzikie, gdzie przyroda rządzi niepodzielnie.

Szczyt wznosi się ponad górnymi piętrami Doliny Kościeliskiej i Doliny Cichej. Jego zbocza zbudowane są z alaskitów i skał metamorficznych — kamieniste, strome i nieokiełznane. Latem okolica zachwyca dziką, nietkniętą roślinnością wysokogórską, zimą zaś staje się królestwem śniegu i wiatru. Z grani rozciągają się widoki na Czerwone Wierchy, Smreczyński Wierch oraz rozległe słowackie doliny po południowej stronie.

• Uwaga: szczyt oraz cały jego obszar objęte są ścisłą ochroną przyrody i są niedostępne turystycznie. Nie prowadzi tu żaden znakowany szlak turystyczny.

• Tomanowy Wierch Polski jest częścią ścisłego rezerwatu przyrody — wejście na szczyt jest zabronione i nie jest możliwe legalnie dla turystów.
• Szczyt leży na granicy polsko-słowackiej w głównej grani Tatr Zachodnich.
• Okoliczne doliny — Dolina Tomanowa i Dolina Sucha Tomanowa — są dostępne szlakami z Doliny Kościeliskiej, jednak sam wierzchołek pozostaje poza zasięgiem.

Ciekawostką jest fakt, że nazwa tego szczytu pojawia się już w dokumentach królewskich z 1615 roku jako 'Tomanowa Góra'. Pierwsze odnotowane wejście należy do Ludwika Zejsznera w 1838 roku, a pierwsze zimowe zdobycie przypadło narciarzom ZON w 1910 roku — co czyni tę historię naprawdę długą i bogatą.