Gerlachowski Kocioł to jeden z najlepiej uformowanych dawnych cyrków lodowcowych w całych Tatrach — surowe, dzikie miejsce, które robi wrażenie już z daleka swoim charakterystycznym kształtem. Leży na wysokości 2010–2140 m n.p.m. i zajmuje powierzchnię około 0,4 km², otoczony graniami odchodzącymi od Małego Gerlacha. Jeśli marzysz o tatrzańskiej dziczy bez tłumów, ten kocioł jest właśnie dla ciebie.

Dno kotła zasypane jest piargami, a od południa zamyka go niemal poziomy wał moreny stadialnej opadającej ku dolinie Stos. Krajobraz jest surowy i pierwotny — brak tu widocznego cieku wodnego, co nadaje miejscu wyjątkowy, niemal księżycowy charakter. Jesienią, gdy okoliczne granie pokrywa pierwszy śnieg, a powietrze jest kryształowo czyste, widok zapiera dech w piersiach. Zimą kocioł skrywa się w ciszy i bieli, co docenił już Miklós Szontagh (senior), który jako pierwszy odwiedził go zimą w latach 1873–1880. Latem przez kocioł prowadzi nieznakowana ścieżka na najwyższy szczyt Tatr — Gerlach.

• Dolina Wielicka (Velická dolina) — nieznakowana ścieżka przez Gerlachowski Kocioł, czas przejścia zależny od tempa grupy, trudność: wymagająca — przejście możliwe wyłącznie z uprawnionym przewodnikiem tatrzańskim.

• Wejście do Gerlachowskiego Kotła i przejście przez niego na Gerlach jest możliwe wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem tatrzańskim — wymóg obowiązkowy, nie opcjonalny.
• Ścieżka jest nieznakowana — samodzielne poruszanie się po terenie jest niedozwolone i niebezpieczne.
• Po wielkiej wichurze z 19 listopada 2004 roku kocioł stał się wyraźnie widoczny z Drogi Wolności — warto zatrzymać się na tym szlaku i podziwiać go z bezpiecznego dystansu.

Ciekawostka: charakterystyczny kształt kotła był tak rozpoznawalny, że w połowie XIX wieku polscy autorzy nazywali Mały Gerlach 'Kotłowym Szczytem' — nazwa, która przetrwała do dziś w słowackiej toponimii.