Dolina Strążyska to jedna z najpiękniejszych i najchętniej odwiedzanych dolin w Tatrach Zachodnich — zielona, zaciszna (przynajmniej o świcie!), z wartkim potokiem i skalnymi turniami wyrastającymi ze stoków. To również główna brama na Giewont, więc trudno się dziwić, że co roku przyciąga tłumy. A mimo to wciąż zachwyca.

Dolina ma około 3 km długości i powierzchnię około 4 km². Dnem płynie Strążyski Potok, a zbocza porastają gęste lasy, spośród których wyłaniają się charakterystyczne skalne formacje — Kominy Strążyskie, Kapelusze czy Czarna Turnia. Wiosną i latem dolina jest soczyście zielona, jesienią płonie kolorami buków i jodeł. Około 0,5 km od wejścia mija się polanę Młyniska z leśniczówką TPN, a wyżej rozkłada się Polana Strążyska — tu stoi bufet, dwa szałasy i głaz zwany Sfinksem. To dobre miejsce na chwilę odpoczynku przed dalszą wędrówką.

• Zakopane (ul. Strążyska, parking przy willi Roma) — szlak czerwony na Polanę Strążyską, około 40 min, łatwy; dalej na Giewont około 2 h 35 min, trudny
• Czerwona Przełęcz (ze szlaku Ścieżki nad Reglami) — szlak czarny na Polanę Strążyską, około 35 min, łatwy
• Z Polany Strążyskiej — krótki spacer do wodospadu Siklawa (Siklawica), około 15 min w obie strony

• Dolina leży w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego — obowiązuje zakaz schodzenia ze szlaków i zbierania roślin.
• Wstęp do TPN jest płatny.
• Na Polanie Strążyskiej działa bufet (sezonowo).
• Dojazd busem z centrum Zakopanego lub samochodem — parking przy wejściu do doliny.

Nazwa doliny pochodzi od słowa strąga — w gwarze podhalańskiej to rodzaj zagrody do dojenia owiec. Najstarsze dokumenty wspominające tę dolinę sięgają 1605 roku. Józef Ignacy Kraszewski pisał o niej jako o kraju milczenia i marzenia — i choć dziś bywa tu głośno, jej uroda nie przeminęła.