Dolina Batyżowiecka to jedna z najbardziej dzikich i niedostępnych dolin słowackich Tatr Wysokich — mała, stroma i niemal pozbawiona znakowanych szlaków. Jeśli szukasz miejsca, gdzie tatrzańska przyroda rządzi się własnymi prawami, to właśnie tu.

Dolina jest stosunkowo krótka — jej wewnątrztatrzańska część liczy ok. 5,5 km — ale niezwykle zróżnicowana. W dolnej części gęste lasy i kosodrzewina ustępują miejsca skalnym tarasom, kaskadowym wodospadom (Batyżowieckie Wodospady) i wreszcie przepięknym Batyżowieckim Stawem na wysokości 1884 m. Staw, o powierzchni niemal 2,8 ha i głębokości ponad 11 m, leży za skalnym progiem zwanym Batyżowieckimi Spadami. W górnej części doliny uwagę przyciąga samotna turnia zwana Kościołkiem, dzieląca ją na dwie odnogi. Zimą dolina jest surowa i nieprzystępna, latem oferuje skalne krajobrazy w otoczeniu wysokogórskiej ciszy.

• Przełęcz pod Osterwą (od strony Popradziego Stawu) — Magistrala Tatrzańska (czerwony szlak), ok. 1 h 40 min do Batyżowieckiego Stawu, umiarkowane
• Batyżowiecki Staw → Śląski Dom w Dolinie Wielickiej — czerwony szlak, ok. 1 h, umiarkowane
• Wyżnie Hagi (Vyšné Hágy) — żółty szlak przez Dolinę Stwolską do stawu, ok. 2 h 25 min w górę / 1 h 55 min w dół, umiarkowane

• W głąb doliny powyżej Magistrali nie prowadzą znakowane szlaki — wejście możliwe wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem tatrzańskim.
• Obszar między Magistralą Tatrzańską a Drogą Wolności jest rezerwatem ścisłym TANAP-u.

Dolina wzięła swoją nazwę od comesa Botyza, któremu król przekazał te tereny już w 1264 roku — to jeden z najstarszych historycznie udokumentowanych obszarów Tatr. Czarny Staw Batyżowiecki leżący na skraju lasu (ok. 1230 m) jest najniżej położonym stałym, naturalnym zbiornikiem wodnym w całych Tatrach Wysokich.