Dolinka Buczynowa to jedna z najbardziej dzikich i typowych dolin wiszących w polskich Tatrach — miejsce, w którym cywilizacja zostaje naprawdę daleko za plecami. To boczne odgałęzienie Doliny Roztoki, otoczone z trzech stron potężnymi granitowymi grzędami Koziego Wierchu, Skrajnego Granatu i Małej Buczynowej Turni.

Krajobraz tutaj jest surowy i majestatyczny — pod ścianami zalegają piargi, a dno zasypane jest głazami, wśród których czasem zbiera się woda okresowego Buczynowego Stawku. Nie ma tu stałego potoku — woda znika w podziemnych szczelinach progu doliny, by wypłynąć niżej jako efektowna Buczynowa Siklawa, wodospad o wysokości około 250 m, w dużej mierze porośnięty kosodrzewiną. Ksiądz Walenty Gadowski już w 1902 roku pisał o tym miejscu jako o głuchej pustyni, gdzie człowiek czuje się marnym prochem wobec potęgi natury — i te słowa nadal trafnie oddają klimat doliny, szczególnie poza sezonem, gdy nie spotyka się tu prawie nikogo.

Jak dotrzeć

• Rozdroże w Dolinie Pięciu Stawów Polskich – szlak przez Niżnie Rzędy Buczynowe do Dolinki Buczynowej, czas dojścia około 45 minut, trasa umiarkowanie wymagająca
• Dalej szlak prowadzi przez Żleb pod Krzyżnem na Krzyżne, wysokim progiem doliny

Praktyczne informacje

• Przez samą dolinkę nie prowadzą szlaki turystyczne — jedynie jej dolną częścią i progiem, resztę odwiedzają głównie taternicy
• To popularny punkt startowy do wspinaczki na ściany Granatów, Buczynowej Strażnicy i Czarne Ściany, m.in. słynną drogą Komin Pokutników

Nazwa doliny wcale nie pochodzi od buczyny, bo buki na tej wysokości w Tatrach nie rosną — według górali wzięła się od juhasa Budza lub Bucza, który zginął tu podczas poszukiwania zagubionych owiec.