Styrżnik to grzbiet o dzikim, niedostępnym charakterze, opadający z północno-zachodnich ścian Długiego Giewontu w stronę Doliny Strążyskiej. To miejsce dla wyobraźni bardziej niż dla nóg turysty - dziś praktycznie zapomniane, choć kiedyś stanowiło ważny punkt wyjścia dla taterników zdobywających północne ściany Giewontu.

Grzbiet oddziela dwie górne odnogi Doliny Strążyskiej: Małą Dolinkę od zachodu i Dolinkę do Bani (Dolinę Wielkiej Równi) od wschodu. Niemal cały porośnięty jest karłowatym lasem, regularnie niszczonym przez wiatr, jedynie najwyższa partia tuż pod ścianami Długiego Giewontu jest piarżysta i naga. W połowie wysokości, ponad linią lasu, wznosi się samotna Styrżnikowa Skałka - charakterystyczny akcent tego surowego krajobrazu. Atmosfera panuje tu dzika i odludna, z dala od turystycznego zgiełku Giewontu.

• Dawniej środkową częścią Styrżnika prowadził znakowany szlak z Małej Dolinki do Dolinki Wielkiej Równi, opisany w przewodniku Chmielowskiego z 1907 roku - obecnie po szlaku nie ma śladu
• Jedynie miejscami w zboczach zachowały się zwierzęce percie

• Teren od dawna niedostępny dla turystów
• TPN zakazał również taternikom wspinaczki w masywie Giewontu (obszar ochrony ścisłej Regle Zakopiańskie)
• Ze Styrżnika wychodzą cztery drogi wspinaczkowe, powyżej Siodełka nad Styrżnikiem znajduje się Wielkie Zacięcie północno-zachodniego filara

Nazwa styrżnik pochodzi z gwary podhalańskiej pasterzy i oznacza niewielki, ale wyniosły grzbiet stromo opadający do doliny - dokładnie taki, jaki tu zobaczymy, choć dziś już tylko z daleka.