Żurawin to jedna z tych bieszczadzkich wiosek, które zniknęły z mapy, ale nie zniknęły z krajobrazu — i właśnie ta nieobecność czyni to miejsce wyjątkowo poruszającym. Dawna bojkowska osada, dziś część sołectwa Smilnik, kryje w sobie warstwy historii, które można wyczuć w powietrzu wśród zarośniętych polan i milczących wzgórz.

Okolica wciąga ciszą i dzikością charakterystyczną dla tej części Bieszczadów. Nieużytkowane od dziesięcioleci łąki powoli wracają do lasu, a wiosną i latem zachwycają bujną zielenią i kwiatami. Jesień przynosi tu spektakl barw — rudy, złoty i bordowy w każdym kierunku. To teren dla tych, którzy lubią wędrówki z refleksją, z dala od tłumów.

• Najbliższym punktem wypadowym jest okolica Smilnika lub Lutowisk — skąd prowadzą leśne drogi i ścieżki w głąb dawnych osad. Teren łagodny, podejście umiarkowane.

• Wieś należy dziś do sołectwa Smilnik w powiecie bieszczadzkim.
• Brak infrastruktury turystycznej na miejscu — warto zabrać własne prowianty i wodę.
• Teren leży w pobliżu Bieszczadzkiego Parku Narodowego — sprawdź aktualne przepisy wejścia.

W 1918 roku we wsi stała drewniana cerkiew Przemienienia Pańskiego — po przymusowym wysiedleniu ukraińskiej ludności w 1951 roku świątynia została zniszczona. To właśnie ta cisza po utraconej społeczności nadaje Żurawinowi szczególny, melancholijny charakter, który nie opuszcza wędrowca długo po powrocie do domu.