Magura Stuposiańska (1016 m n.p.m.) to jeden z tych bieszczadzkich szczytów, które nagradzają za wysiłek rozległą panoramą i prawdziwą ciszą. Masyw rozciąga się między Przysłupem Caryńskim a Kosowcem, tworząc podłużny grzbiet otoczony dolinami Sanu, Dwernika i Wołosatego — bieszczadzka klasyka w najlepszym wydaniu.

Na wierzchołku czeka polana z widokami, które z roku na rok coraz bardziej zarastają lasem — warto więc nie odkładać tej wycieczki. Stoki pokrywają bieszczadzkie lasy bukowe, miejscami mocno przetrzebione, dające latem przyjemny cień, a jesienią zamieniające się w morze złota i czerwieni. Cały masyw leży w granicach Parku Krajobrazowego Doliny Sanu, co gwarantuje spokój i dziką atmosferę o każdej porze roku. Zimą grzbiet bywa ośnieżony i wymaga ostrożności, wiosną i jesienią szlaki mogą być błotniste.

• Widełki (Pszczeliny) — szlak niebieski, ok. 1 h 55 min w górę, umiarkowany — trasa prowadzi przez wierzchołek 983 m n.p.m., skąd na główny szczyt idzie się jeszcze ok. 15 min.
• Dwernik — szlak niebieski, ok. 3 h 30 min w górę, umiarkowany — dłuższa, ale malownicza opcja od strony doliny Dwernika.
• Przysłup Caryński — szlak żółty, ok. 55 min w górę, łatwy — najkrótsze podejście, wygodne jako wariant powrotny z Połoniny Caryńskiej.

• Masyw objęty jest ochroną Parku Krajobrazowego Doliny Sanu — obowiązują zasady ruchu turystycznego obowiązujące na tym terenie.
• W południowo-wschodnim ramieniu masywu znajdują się trzy niewielkie jaskinie; największa z nich to Studnia Leśników.
• Wierzchołek 983 m n.p.m. jest węzłem szlaków — stąd najłatwiej planować dalszą trasę lub powrót.

Nazwa 'magura' pochodzi z języka wołoskiego i oznacza wysoką, odosobnioną górę — to słowo wędrowało przez Karpaty razem z pasterzami wołoskimi i do dziś brzmi w nazewnictwie bieszczadzkich wzniesień.