Barania Przełęcz to ostro wcięte siodło na wysokości 2389–2393 m n.p.m., skryte między masywami Spiskiej Grzędy i Baranich Rogów w słowackich Tatrach Wysokich. To miejsce, które przyciąga zarówno tych, którzy marzą o wejściu na Baranie Rogi, jak i tych szukających dzikiego, autentycznego tatrzańskiego klimatu z dala od zatłoczonych szlaków.

Widok z przełęczy jest stosunkowo ograniczony, ale ma swój niepowtarzalny charakter — surowy, skalny krajobraz Tatr Wysokich otacza wędrowca ze wszystkich stron. Bezpośrednio powyżej przełęczy wznosi się skalisty garb zwany Baranim Mnichem, dodając całości dramatycznego wyrazu. Zimą to miejsce nabiera jeszcze bardziej poważnego, alpejskiego charakteru — pierwsze zimowe wejście odbyło się tu dopiero 26 grudnia 1906 roku.

• Dolina Kieżmarska lub Dolina Małej Zimnej Wody — droga na przełęcz nie jest znakowana, trudność: wymagająca
• Od strony Doliny Dzikiej — trasa z 130-metrowymi łańcuchami, wymagająca dobrego przygotowania fizycznego i technicznego

• Droga na przełęcz nie jest oficjalnie znakowana — konieczna jest dobra orientacja w terenie
• Od strony Doliny Dzikiej zamontowane są 130-metrowe łańcuchy ułatwiające pokonanie trudniejszych odcinków
• Przełęcz stanowi punkt wyjściowy na najpopularniejszą trasę na Baranie Rogi

Przez wieki siodło Baraniej Przełęczy służyło kozierzom jako naturalne przejście między Doliną Kieżmarską a Doliną Małej Zimnej Wody — śladami tych, którzy chodzili tędy na długo przed erą turystyki, pierwsze udokumentowane wejście turystyczne odbyło się dopiero około 17 września 1867 roku.