Durny Szczyt (2621 m n.p.m.) to czwarty najwyższy szczyt Tatr i Słowacji — dumna, strzeliście wyrzeźbiona sylwetka, która od wieków przyciąga wzrok i wyobraźnię górskich wędrowców. To nie jest miejsce dla każdego: wejście wymaga towarzystwa przewodnika górskiego, co sprawia, że szczyt zachował swój dziki, nieokiełznany charakter. Jeśli marzysz o prawdziwej tatrzańskiej przygodzie, Durny Szczyt jest właśnie dla ciebie.

Szczyt wznosi się nad Doliną Małej Zimnej Wody, opadając ku niej imponującą, niemal 250-metrową ścianą zachodnią — w której kryje się największy tatrzański okap skalny, pokonany po raz pierwszy dopiero w 2002 roku. Od wschodu wyrasta równie potężna, 400-metrowa ściana wschodnia z Miedzianej Kotliny. Panorama ze szczytu jest rozległa i zapierająca dech: widać okoliczne doliny i wierzchołki Wysokich Tatr, Kotlinę Podtatrzańską, fragmenty Niskich Tatr, a przy sprzyjających warunkach atmosferycznych nawet Beskidy Orawskie. Każda pora roku nadaje temu miejscu inny nastrój — latem dominuje surowa szarość granitu i zieleń hal, zimą szczyt skuty jest lodem i śniegiem, tworząc krajobraz niemal arktyczny.

• Schronisko Téryego (Téryho chata) w Dolinie Małej Zimnej Wody — punkt wyjścia do wejścia z przewodnikiem górskim; wejście możliwe jedynie pod opieką licencjonowanego przewodnika, trudność: wymagająca

• Wejście na szczyt jest możliwe wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem górskim — szczyt leży na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz rezerwatów przyrody Studené doliny i Dolina Bielej vody kežmarskej.
• Brak oznakowanych szlaków turystycznych prowadzących na wierzchołek.
• W pobliżu szczytu, w Dolinie Małej Zimnej Wody, znajduje się schronisko Téryego (Téryho chata) — doskonała baza wypadowa.

Pierwszego zimowego wejścia na Durny Szczyt dokonano 27 marca 1910 roku, a pierwszą ofiarą śmiertelną podczas akcji ratunkowej na tym szczycie był legendarny przewodnik tatrzański Ján Breuer z Nowej Leśnej — jego historia do dziś przypomina, jak wielki szacunek należy okazywać tym górom.