Miedziana Kotlina to jedno z tych tatrzańskich miejsc, które zapierają dech w piersiach swoją surową dzikością. Ogromny, śnieżny kocioł wciśnięty między granie Tatr Wysokich na Słowacji sprawia wrażenie odciętego od świata zakątka, nietkniętego przez tłumy turystów. Jeśli szukasz prawdziwej, nieokiełznanej tatrzańskiej przyrody — tu ją znajdziesz.

Kotlina rozciąga się na wysokości około 1850–2250 m n.p.m. i ma kształt ogromnego żlebu otoczonego przez potężne granie — od zachodu grań Łomnicy, od wschodu Kieżmarskie Szczyty. Przez niemal cały rok wypełniona jest śniegiem, a na jej dnie spoczywa Miedziany Śnieżnik — płat lodu i śniegu, który nigdy całkowicie nie topnieje. Wylot kotliny do Doliny Dzikiej zasypany jest rumowiskiem głazów i piargów, co nadaje temu miejscu surowy, niemal księżycowy charakter. Wiosną i latem biele śniegu kontrastują z ciemnymi skałami grani, jesienią całość tonie w chłodnej ciszy — to miejsce dla tych, którzy cenią samotność i majestat gór.

• Kotlina jest odgałęzieniem Doliny Dzikiej (Veľká Zmrzlá dolina) w słowackich Tatrach Wysokich — dojście możliwe od strony tej doliny, jednak należy pamiętać, że przez Miedzianą Kotlinę nie przebiega żaden znakowany szlak turystyczny.

• Przez Miedzianą Kotlinę nie prowadzi żaden znakowany szlak turystyczny — wejście wymaga doświadczenia w poruszaniu się po terenie bez szlaków oraz odpowiedniego wyposażenia.
• Kotlina leży na terenie Tatr Wysokich po stronie słowackiej — obowiązują przepisy Tatrzańskiego Parku Narodowego (TANAP).
• Śnieg utrzymuje się w kotlinie przez prawie cały rok — należy liczyć się z trudnymi warunkami nawet latem.

Nazwa kotliny pochodzi od Miedzianych Ławek — miejsc, gdzie w XVIII wieku wydobywano rudę miedzi. To jeden z ciekawszych śladów dawnej działalności człowieka w Tatrach, dziś całkowicie pochłoniętych przez dziką przyrodę.