Masyw Marmaroski to jeden z najdzikszych i najmniej odkrytych zakątków Karpat Wschodnich — rozległy park naturalny na północno-wschodnim krańcu Rumunii, tuż przy granicy z Ukrainą. Ponad 148 000 hektarów pierwotnych lasów, alpejskich hal i granitowych grzbietów czeka na wędrowców szukających prawdziwej, nieokiełznanej natury. To miejsce, gdzie niedźwiedzie brunatne, wilki i rysie czują się jak u siebie w domu.

Krajobraz masywu zachwyca różnorodnością: od głębokich dolin rzek Vaser i Ruscova, przez rozległe buczyny i bory świerkowe, aż po nagie szczyty pokryte kosodrzewiną. Najwyższy punkt — Vârful Farcău (1957 m n.p.m.) — oferuje panoramy na całe pasmo karpackie. Latem hale usiane są narcyzami i szarotkami, jesienią lasy płoną złotem i czerwienią, a zima przykrywa wszystko grubą warstwą śniegu, zamieniając dolinę Vaseru w bajkowy pejzaż. Klimat jest chłodny i wilgotny, ze średnią temperaturą roczną od 0 do 6°C, więc warto zabrać ciepłe ubrania nawet latem.

• Z Vișeu de Sus — najpopularniejszy punkt startowy dla tras w głąb doliny Vaser; stąd wyrusza również słynna Mocănița (leśna kolejka wąskotorowa), która dowiezie turystów kilkanaście kilometrów w górę doliny — trasa umiarkowana, czas zależny od wybranego szczytu.
• Z Borșy przez Przełęcz Prislop (1416 m n.p.m.) — dostęp drogą krajową DN18 od strony Baia Mare; dobry punkt wyjścia na trasy w południową część masywu — trudność umiarkowana do wymagającej.

• Park naturalny (kategoria V IUCN) — wstęp wolny, jednak część rezerwatów wymaga przestrzegania szczególnych zasad ochrony.
• Rezerwat Vârful Farcău — Lacul Vinderelu chroni rzadkie gatunki alpejskie, w tym szarotkę i bawełnicę; prosimy nie schodzić ze szlaków.
• Sezon turystyczny: czerwiec–wrzesień; szlaki wyższe mogą być zaśnieżone do późnej wiosny.
• Mocănița — leśna kolejka parowa z Vișeu de Sus — kursuje sezonowo i stanowi atrakcję samą w sobie.

Ciekawostka dla przyrodników: w bagnach i torfowiskach parku rośnie rosiczka okrągłolistna (Drosera rotundifolia) — relikt glacjalny, roślina owadożerna, która przetrwała tu od epoki lodowcowej. To najlepszy dowód na to, że Masyw Marmarosku żyje własnym, nieśpiesznym rytmem.