Góry Maramureskie to jeden z najbardziej dzikich i nieodkrytych zakątków Karpat Wschodnich — rozległy masyw rozciągający się na pograniczu Rumunii i Ukrainy, gdzie las i cisza rządzą niepodzielnie. Jeśli szukasz gór bez tłumów, z prawdziwą dziką przyrodą i autentyczną atmosferą, trafiłeś w dobre miejsce.

Krajobraz tutaj zaskakuje swoją surowością i rozległością. Grzbiety pokryte gęstymi buczyno-świerkowymi lasami opadają w głębokie doliny, a na wyższych partiach otwierają się rozległe hale i połoniny z widokami sięgającymi dziesiątek kilometrów. Rzadko spotkasz tu innych turystów — za to możesz natknąć się na ślady niedźwiedzia, rysia czy wilka. Parki naturalne po obu stronach granicy chronią wyjątkowe ekosystemy, a rzeki i potoki są krystalicznie czyste.

• Howerlа (2 061 m) — najwyższy szczyt całych Gór Maramureskich, po stronie ukraińskiej; kultowy cel wędrówek.
• Farcău (1 957 m) — najwyższy wierzchołek po stronie rumuńskiej, z panoramą na Depresję Maramureską.
• Jezioro Vinderelu — malownicze górskie jeziorko w otoczeniu połonin, idealne na odpoczynek w połowie trasy.
• Park Naturalny Munții Maramureșului — rozległy obszar chroniony po stronie rumuńskiej, pełen pierwotnych lasów.

• Najlepsza pora: czerwiec–wrzesień — szlaki przejezdne, połoniny zielone, pogoda stabilna.
• Baza wypadowa: Borșa lub Vișeu de Sus (Rumunia); Rachów lub Jaremcze (Ukraina).
• Trudność szlaków: umiarkowana do wymagającej — długie podejścia, często bez infrastruktury.
• Dojazd: najwygodniej samochodem; od strony rumuńskiej przez Borșa drogą DN18, od ukraińskiej przez Rachów.

Ciekawostka: w październiku 1950 roku w tych górach Securitate schwytała grupę greckokatolickich kapłanów i mnichów, którzy po delegalizacji swojego kościoła przez dwa lata ukrywali się w lasach Maramureszu, przeżywając dzięki pomocy miejscowych górali.