Granackie Oko to jeden z tych ukrytych klejnotów Tatr Wysokich, które nagradzają jedynie najbardziej wytrwałych wędrowców. Ten malutki stawek w górnych partiach Doliny Sławkowskiej leży z dala od utartych szlaków, otoczony surowym, dzikim krajobrazem wysokogórskim.

Stawek położony jest nieco na zachód od Granackiego Stawu — największego zbiornika Doliny Sławkowskiej — i przy wysokim stanie wód oba akweny łączą się w jedno. Granackie Oko leży wśród skalnych złomów, u stóp Małej i Wielkiej Granackiej Turni. To miejsce o wyjątkowym charakterze: cisza, surowość skał i blask wody tworzą atmosferę prawdziwej tatrzańskiej głuszy. Jesienią okoliczne turnie przebarwiają się na złoto i rudość, wiosną śnieg długo zalega w zagłębieniach, a latem woda odbija błękit nieba i szarość granitowych ścian.

• Granackie Oko nie jest skomunikowane żadnym znakowanym szlakiem turystycznym — dotarcie do niego wymaga doświadczenia w poruszaniu się w trudnym, bezdrożnym terenie wysokogórskim.

• Stawek leży na terenie słowackiej części Tatr Wysokich — obowiązują zasady Tatrzańskiego Parku Narodowego (TANAP).
• Brak znakowanych szlaków do tego miejsca — wycieczka wymaga doświadczenia i odpowiedniego wyposażenia.
• Rozmiary stawku nie są dokładnie pomierzone, co świadczy o jego rzadko odwiedzanym charakterze.

Słowacka nazwa stawku — Malé Szontaghovo pliesko — upamiętnia Miklósa Szontagha, postać związaną z historią tatrzańską, co nadaje temu skromnemu zbiornikowi niespodziewanie bogatą historyczną otoczkę.